หลงเฉินทอดสายตามองไปยังทางด้านหน้า ชายผู้หนึ่งกำลังเดินเข้ามาแววตาเฉยชาไร้ซึ่งความรู้สึกอันใด กลุ่มผู้คนละแวกนั้นต่างพากันหลั่งไหลเข้ามาล้อมชายผู้นั้นไว้ประดุจดาวล้อมเดือน
ชายหนุ่มผู้นี้มีผิวพรรณเรียบเนียนดั่งหยก รูปร่างสูงใหญ่ อีกทั้งมีใบหน้าที่ห้าวหาญเป็นยิ่งนัก ผู้ที่มานั้นย่อมไม่ใช่ใครอื่น…โจวเย้าหยางบุตรแห่งขุนนางฝ่ายการคลัง ผู้ที่ทำการต่อสู้กับหลงเฉินในครั้งก่อนจนทำให้หลงเฉินเกือบเอาชีวิตรอดกลับมาไม่ได้ ทั้งยังถูกหามลงจากเวทีเพื่อส่งกลับจวน
โจวเย้าหยางเป็นทายาทคนโตของขุนนางฝ่ายการคลัง หากกล่าวถึงตำแหน่งบุตรขุนนางก็ถือได้ว่าเป็นการคงอยู่สูงสุดในหมู่บุตรขุนนาง หรือเรียกว่ามีอำนาจมากที่สุดนั่นเอง
โจวเย้าหยางที่เพิ่งจะเดินเข้ามา กวาดสายตามองผู้คนโดยรอบและมาหยุดลงที่หลงเฉิน จากนั้นใบหน้าก็เผยรอยยิ้มเยาะ เขาเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของหลงเฉินแล้วกล่าวขึ้นว่า
“เรื่องเมื่อครั้งที่แล้วต้องขออภัยเป็นอย่างสูง ที่ทุบตีเจ้าจนแม้แต่มารดาตัวเองก็ยังจำไม่ได้แล้ว”
