วาจาที่กล่าวแม้จะเป็นการกล่าวขออภัย แต่สีหน้ากลับไม่ได้สื่อความไปเช่นนั้นเลย น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความไม่แยแส เย้ยหยัน คล้ายกับเป็นราชาเบื้องสูงที่เหลือบตามองต่ำลงมายังหลงเฉินที่อยู่เบื้องล่าง
“ไม่เป็นไร อีกไม่นานข้าก็จะทุบตีเจ้าจนแม้แต่ท่านย่าของตนเองก็คงจำไม่ได้เช่นกัน” หลงเฉินยิ้มตอบพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ในใจกลับร้อนรุ่มดั่งเพลิงที่กำลังปะทุอย่างรุนแรง
เมื่อครั้งตอนที่ตนเองมีสติฟื้นตื่นกลับมาก็มีเพียงแค่มารดากับตาเฒ่าหมอโอสถที่อยู่ด้วย วาจาเช่นนี้คงจะต้องเป็นเจ้าไม้ใกล้ฝั่งโพล่งออกมาแล้ว
วาจาของโจวเย้าหยางเพียงประโยคเดียวก็บ่งบอกได้แล้วว่าชายชราผู้นั้นเป็นคนของพวกเขาเอง และถึงแม้ว่าหลงเฉินจะได้รับบาดเจ็บสาหัสจนน่าตกใจแต่ก็ไม่ได้หนักหนาจนถึงแก่ชีวิต แม้แต่จะได้รับบาดเจ็บที่ท้ายทอย มีโลหิตไหลย้อนกลับแต่ก็ไม่ถือว่าสาหัสแต่อย่างใด
เดิมทีก็ไม่จำเป็นที่จะต้องใช้โอสถระดับสูงถึงเพียงนั้นมารักษาอาการบาดเจ็บของเขา แต่คนเหล่านั้นจงใจที่จะหลอกลวงให้มารดาของเขาหลงกล กวาดสินทรัพย์ทั้งหมดที่มารดามีอยู่จนหมดสิ้น
