“ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่ควรจะฆ่าเขา ไม่เช่นนั้นครั้งก่อนข้าคงจะจัดการเขาให้ตายไปแล้ว” โจวเย้าหยางส่ายหน้าแล้วตอบออกไปในทันที “ใช่แล้ว ครั้งที่แล้วเหตุใดเจ้าจึงถูกเขาจัดการไปได้ล่ะ?”
“เรื่องนี้ เพ้ย! ความจริงแล้วเป็นข้าเองที่ได้ใจจนเกินไป ผลสุดท้ายกลับต้องถูกหลงเฉินฉวยโอกาสไปได้ พอคิดแล้วก็แค้นขึ้นมาจับใจจริงๆ ข้าถูกเจ้าเศษสวะจัดการจนพ่ายแพ้ถึงหนึ่งครั้ง” หลี่เฮ่าตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว
ครั้งก่อนที่ได้พ่ายแพ้ไปทำให้ชื่อเสียงของเขาพังย่อยยับ ผู้คนส่วนหนึ่งนินทาลับหลังเขาอยู่เสมอยิ่งทำให้เขาโกรธจนแทบคลั่ง เขาคิดมาโดยตลอดว่าครั้งที่แล้วเป็นเพียงความประมาทเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ดังนั้นในครั้งนี้จึงได้บังเกิดจิตสังหารอย่างแรงกล้าต่อหลงเฉินขึ้นมา
“หลงเฉินตายไม่ได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้ เจ้าอย่าได้ทำให้เสียเรื่องใหญ่ไป” โจวเย้าหยางเกรงว่าหลี่เฮ่าจะไม่เข้าใจความหมายของเขาจึงได้กำชับซ้ำขึ้นมาอีกรอบด้วยน้ำเสียงขึงขัง
“เช่นนั้นจะทำอย่างไร? จะปล่อยเขาไปอย่างนั้นหรือ?” หลี่เฮ่าตอบกลับราวกับไม่เห็นด้วยอยู่บ้าง
