โจวเย้าหยางมองไปยังนิ้วมือที่บิดเบี้ยวของตนเอง กัดฟันแน่นแล้วกล่าว “ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่สามารถสังหารเขาได้ แต่ว่าการจะนำบางส่วนของร่างกายเขาออกมาสักอย่างสองอย่างก็ยังทำได้อยู่”
หลี่เฮ่ามีแววตาเป็นประกายขึ้นมา ตอบกลับไปอย่างยินดีว่า “ได้ ครั้งนี้ข้าอยากจะเตะให้ไข่หงส์ของเขาแหลกลาน ใช่แล้ว ข้ายังต้องการดวงตาข้างหนึ่งของเขา สายตาของเขาทำให้ข้ารู้สึกไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย”
โจวเย้าหยางกับหลี่เฮ่าประสานสายตากันแล้วหัวเราะออกมา แต่ว่าพวกเขากลับไม่ได้สังเกตเลยว่าหลงเฉินที่กำลังแสร้งเป็นจัดแจงหนังสืออยู่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด เขาฉีกยิ้มเล็กน้อยแต่รอยยิ้มนั้นแสนเยือกเย็นยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดคล้ายกับเสือดาวตัวหนึ่งที่กำลังจ้องมองแพะสองตัวที่กำลังกระซิบกระซาบกันอยู่
ในตำแหน่งของหลงเฉิน พลังแห่งจิตวิญญาณของเขาสามารถที่จะตรวจสอบความเคลื่อนไหวของทั้งสองคนได้พอดี ถึงแม้ว่าจะได้ยินไม่ชัดว่าพวกเขากล่าวอะไร แต่เมื่อดูจากการขยับปากของพวกเขาก็สามารถที่จะคาดเดาคำพูดได้
เมื่อทั้งสองคนคล้ายกับได้หาตำราที่ชั้นหนังสือพบแล้ว หลงเฉินก็คร้านที่จะสนใจพวกเขาต่อจึงได้เริ่มค้นหาเป้าหมายที่แท้จริงของตนเองต่อไป
