ภายในความทรงจำของเขา นอกจากเคล็ดกายานวดาราแล้วราวกับว่าทุกอย่างก็เป็นความรู้ในเชิงหลอมโอสถไปเสียหมด เขาตอนนี้จำเป็นที่จะต้องมีทักษะยุทธ์ติดตัวเอาไว้สักอย่างแล้ว
หลงเฉินเกิดความสนใจทักษะยุทธ์อยู่เล่มหนึ่ง ในขณะที่กำลังจะยื่นมือเข้าไปหยิบ ชายหนุ่มใบหน้าดำคล้ำก็ได้ยื่นมือไปในทิศทางเดียวกันทันทีจนแย่งชิงทักษะยุทธ์เล่มนั้นไปต่อหน้าต่อตา
“ต้องขออภัยด้วย เล่มนี้ได้ต้องตาคุณชายอย่างข้าแล้ว”
คนผู้นั้นกล่าวขึ้นแต่กลับไม่มองมาที่หลงเฉินเลยแม้สักนิดเดียว
หลงเฉินขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย เห็นได้ชัดเจนว่าเป็นการจงใจ แต่หลงเฉินก็ไม่ได้โต้ตอบอันใด เพียงแต่เปลี่ยนไปยังชั้นหนังสืออีกด้านหนึ่ง
หลงเฉินหันไปเจอทักษะยุทธ์ฝ่ามืออีกเล่มพอดี กำลังเอื้อมมือไปหยิบ ชายหนุ่มใบหน้าดำคล้ำคนเดิมกำลังรอคอยอยู่อีกด้านมาตั้งแต่แรกก็ได้เข้ามาแย่งชิงไป
“ต้องขออภัยด้วย เล่ม……”
เพียะ!
เสียงดังกึงก้องสะท้อนไปทั่วหอ แรงสะเทือนถึงใบหน้าดำคล้ำของชายผู้นั้นและตัดบทวาจาของเขาลงทันที ทั้งยังเป็นพลังที่แข็งแกร่งจนทำให้เขาลอยกระเด็นออกไป
.
.
.
