ช่างกล้าหาญและตะกละตะกลาม”
“ตะกละแล้วไง! ข้าตะกละกว่า!”
เสี่ยวเฮยไม่สนปรัชญาหรือประวัติศาสตร์ใดๆ ทั้งสิ้น สำหรับมัน สิ่งที่อยู่ตรงหน้ามีสถานะเดียวคือ “อาหาร”
เจ้าเต่าทมิฬดีดตัวพุ่งเข้าไปเกาะที่กระดูกขาหน้าท่อนมหึมาของมังกรดิน มันอ้าปากเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยฟันคมกริบ แล้วงับลงไปเต็มแรง
กร๊อบบบ!
เสียงที่ดังสนั่นไม่ใช่เสียงฟันหัก แต่เป็นเสียงกระดูกมังกรระดับตำนานที่แตกร้าว!
เสี่ยวเฮยกัดกระดูกชิ้นหนาออกมาเคี้ยวตุ้ยๆ ราวกับเคี้ยวอ้อย เสียงบดเคี้ยวดัง กรุบกรับ สนั่นหวั่นไหว
“อู้ววว! แข็ง! แข็งโป๊กเลย! แต่ไขกระดูกข้างในนี่มัน… สวรรค์ชัดๆ!” เสี่ยวเฮยน้ำลายฟูมปากด้วยความปิติ “พลังงาน! ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ไหลเข้ามาเติมเต็มความทรงจำ! กิน! ข้าจะกินให้เรียบ!”
เสี่ยวเฮยเริ่มมหกรรมการกินแบบล้างผลาญ มันวิ่งพล่านไปทั่วโครงกระดูก เจาะรูตรงนั้น แทะตรงนี้ ดูดกินไขกระดูกสีทองที่ซ่อนอยู่ภายในอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายของมันเริ่มเปล่งแสงสีดำสลับทอง กระดองที่เคยด้านเริ่มมีความมันวาวและขยายขนาดขึ้นทีละน้อย
หลงเฉินมองเจ้าเต่าจอมตะกละด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะหันกลับมาโฟกัสที่เป้าหมายของตน
“เพลิงวิญญาณแก่นพสุธา…”
เขาเดินก้าวเข
