แรงงานที่ชื่อหลงเฉินเป็นคนลงมือ แถมยังประกาศก้องว่าไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม… มันบอกว่าใครกล้ายุ่งกับน้องสาวมัน มันจะส่งไปนรกทั้งหมด”
“หึ…” เฟิงหยุนแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน “สุนัขโง่เง่า… ไปรังแกผู้หญิงจนเสียท่า ข้าไม่สนใจความเจ็บปวดของมันหรอก”
“แต่…” ดวงตาของเฟิงหยุนวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร “การตีสุนัข ก็ต้องดูหน้าเจ้าของ การที่มันกล้าตัดมือคนของข้าในที่สาธารณะ เท่ากับมันตบหน้าข้าฉาดใหญ่”
เฟิงหยุนหยิบพู่กันขึ้นมา ตวัดเขียนข้อความลงบนม้วนผ้าไหมสีทองด้วยพลังปราณที่รุนแรง ตัวอักษรทุกตัวแฝงไปด้วยเจตจำนงแห่งกระบี่ที่พร้อมจะเชือดเฉือนผู้อ่าน
“หลี่เฮ่า… นำสาส์นนี้ไปให้มัน” เฟิงหยุนโยนม้วนผ้าไหมให้ศิษย์รับใช้คนสนิทที่ยืนอยู่ด้านข้าง “บอกมันว่า… นี่คือความเมตตาครั้งสุดท้ายจากข้า”
…
ตัดกลับมาที่ “หุบเขาผีดุ” ท้ายสำนัก
หลงเฉินกำลังนั่งอย่างสบายอารมณ์อยู่หน้ากระท่อม วันนี้เขางดรับลูกค้าชั่วคราวเพื่อใช้เวลาตรวจสอบสมุนไพรที่รวบรวมมาได้ และเตรียมตัวสำหรับแผนการใหญ่ที่จะลงไปสำรวจใต้ดินในคืนนี้
“หมูสามชั้น! หมูสามชั้นอีกแล้ว!” เสี่ยวเฮยบ่นกระปอดกระแปด ขณะเคี้ยวเนื้อหมูที่หลงเฉิน
