ซื้อมาตุนไว้ “ข้าบอกว่าอยากกินเนื้อสัตว์อสูร! เจ้าทาสขี้งก! รวยแล้วทำไมไม่เปย์ข้าบ้าง!”
“กินๆ ไปเถอะ โปรตีนเหมือนกัน” หลงเฉินตอบโดยไม่เงยหน้าจากตำราปรุงยา
ทันใดนั้น เสียงหวีดหวิวของลมที่ถูกฉีกกระชากดังขึ้นจากท้องฟ้า นกกระเรียนยักษ์สีขาวบินโฉบลงมาจอดที่หน้าลานดิน ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว จนหลงเฉินต้องยกมือปัดฝุ่นออกจากตำรา
ชายหนุ่มในชุดศิษย์สายในระดับสูงกระโดดลงจากหลังนกกระเรียนด้วยท่วงท่าเย่อหยิ่ง มันเชิดหน้ามองหลงเฉินด้วยสายตาดูแคลนราวกับมองหนอนแมลง
“เจ้าคือหลงเฉินสินะ?” ชายหนุ่มคนนั้นถามเสียงแข็ง
“ถ้าใช่แล้วจะทำไม? ถ้าไม่ใช่แล้วจะทำไม?” หลงเฉินตอบกวนๆ พลางหยิบหมูสามชั้นอีกชิ้นยัดปากเสี่ยวเฮย
“สามหาว!” ชายหนุ่มตวาดลั่น “ข้าคือ ‘หลี่เฮ่า’ มือขวาของท่านศิษย์พี่เฟิงหยุน! วันนี้ข้านำบัญชาสวรรค์มามอบให้เจ้า! จงคุกเข่าลงรับสาส์นเดี๋ยวนี้!”
“บัญชาสวรรค์?” หลงเฉินเลิกคิ้ว “ที่นี่มีแต่บัญชาข้า… ไม่มีบัญชาสวรรค์”
หลี่เฮ่าหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “ไอ้คนชั้นต่ำ! เจ้าไม่รู้จักรึว่าความตายเขียนยังไง! นี่คือคำสั่งจากท่านเฟิงหยุน!”
หลี่เฮ่าคลี่ม้วนผ้าไหมสีทองออก พลังกดดันจากเจตจำนงกระบี่พุ่งออกมาจากตัวอักษร หวัง
