แรงสะท้อนทำให้หลี่เฮ่ากระอักเลือด
หมับ!
หลงเฉินคว้าคอเสื้อของหลี่เฮ่า ยกตัวมันลอยขึ้นจากพื้น แล้วเหวี่ยงมันกระแทกกับพื้นดินอย่างแรง
ตูม!
“อั๊ก!” หลี่เฮ่ากระดูกซี่โครงหักไปหลายซี่ นอนตัวงอเป็นกุ้ง
หลงเฉินเหยียบลงที่หน้าอกของมัน ก้มหน้าลงต่ำ
“ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า… เพราะข้าต้องการคนส่งข่าว”
“เอาเศษผ้าขี้ริ้วพวกนี้กลับไปคืนเจ้านายเจ้า แล้วบอกมันว่า… เตรียมล้างครอรอได้เลย อีกไม่นาน ข้าจะขึ้นไปถล่มยอดเขามันด้วยตัวเอง!”
เปรี้ยง!
หลงเฉินเตะร่างของหลี่เฮ่าจนลอยละลิ่วข้ามกำแพงรั้วออกไป ร่างของมันตกลงไปในป่าทึบเบื้องล่าง ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนและเสียงกิ่งไม้หัก
หลงเฉินปัดฝุ่นที่มือ หันไปมองยอดเขาสูงเสียดฟ้าที่อยู่ไกลลิบๆ ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยไฟแห่งการต่อสู้
“เฟิงหยุน... แกนแท้ขั้น 5 งั้นรึ?” หลงเฉินพึมพำ
“ยากหน่อยนะ… แต่ถ้าเราได้ ‘ของข้างล่าง’ นั่นมา… เจ้าเฟิงหยุนก็เป็นแค่ขนมกรุบกรอบ!” เสี่ยวเฮยเสริมอย่างมั่นใจ
“นั่นสินะ…”
หลงเฉินเดินกลับเข้ากระท่อม ประตูไม้ปิดลงตามหลัง
ค่ำคืนนี้… เขาจะไม่นอน แต่เขาจะลงไปสู่ “ใต้พิภพ” เพื่อปลุกพลังที่จะทำให้ทั้งสำนักกระบี่สวรรค์ต้องสั่นสะเทือน!
สรุปสถานการณ์สิ้นสุด “ช่วง
