มูสามชั้นขึ้นมา
แควก!
หลงเฉินฉีกม้วนผ้าไหม “บัญชาสวรรค์” นั้นออกเป็นชิ้นๆ อย่างไม่แยแส แล้วเอาเศษผ้าที่จารึกชื่อของเฟิงหยุน ไปเช็ดปากให้เสี่ยวเฮยอย่างบรรจง
“กินเลอะเทอะจริงๆ เลยนะเสี่ยวเฮย… เอ้า เช็ดปากซะ ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ราคาแพงเชียวนะ”
“อู้ววว! นุ่มดีแฮะ! กลิ่นหมึกหอมใช้ได้!” เสี่ยวเฮยถูหน้ากับผ้าไหมอย่างสบายใจ จนตัวอักษรคำว่า ‘เฟิงหยุน’ เละเทะไปด้วยคราบไขมัน
หลี่เฮ่าอ้าปากค้าง ตาถลนแทบหลุดจากเบ้า
“จะ… เจ้า… เจ้ากล้าเอาสาส์นของท่านเฟิงหยุนไปเช็ดปากเต่า!”
หลงเฉินโยนเศษผ้าทิ้งลงพื้น แล้วใช้เท้าขยี้ซ้ำ
“กลับไปบอกเจ้านายของเจ้า…” หลงเฉินเงยหน้ามองหลี่เฮ่า แววตาเปลี่ยนเป็นอำมหิต “ว่าข้าไม่ว่างไปโขกหัว… แต่ถ้ามันอยากเจอนัก ก็ให้มันลงมาหาข้าเอง”
“และเตือนมันไว้อีกอย่าง…”
“อย่า… ยุ่ง… กับ… น้อง… สาว… ข้า”
หลี่เฮ่าสติขาดผึง “ไอ้สารเลว! แกตาย!”
มันชักกระบี่วิเศษระดับมนุษย์ขั้นสูงออกมา แทงเข้าใส่หัวใจของหลงเฉินด้วยความเร็วสูง
เคร้ง!
หลงเฉินไม่หลบ เขาเพียงแค่ยกหลังมือขึ้นมาปัด… ใช่ ใช้หลังมือเปล่าๆ ปัดกระบี่!
เพล้ง!
กระบี่วิเศษหักสะบั้นทันทีที่กระทบถูกเกล็ดมังกรที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังของหลงเฉิน
