ในพื้นที่รกร้างที่ปราณเบาบางที่สุด
หลงเฉินยิ้มมุมปาก เขาไม่สนใจว่าจะถูกส่งไปที่ไหน ขอแค่ได้เข้าไปข้างในก็พอ
“หน่วยแรงงานท้ายเขางั้นรึ? ฟังดูเงียบสงบดี”
เขาประสานมือคารวะแบบขอไปที “ขอบคุณผู้อาวุโสที่เมตตา”
หลงเฉินเดินลงจากเวทีท่ามกลางสายตาหวาดระแวงของทุกคน ไม่มีใครกล้าหัวเราะเยาะเขาอีกแล้ว เพราะภาพหินระเบิดยังคงติดตาตรึงใจ
ขณะเดินผ่านกลุ่มคุณชายที่เคยหัวเราะเยาะ หลงเฉินปรายตามองเล็กน้อย เพียงแค่นั้นวงแตกกระจาย หลีกทางให้เขาเดินราวกับแหวกน้ำ
“ท้ายเขาเหรอ...” เสี่ยวเฮยทำจมูกฟุดฟิด “ฮืม… กลิ่นดินแถวนั้นแปลกๆ นะหลงเฉิน ข้าได้กลิ่น… ของเก่าแก่… ของอร่อย!”
“หืม?” หลงเฉินดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
ดูเหมือนการถูกเนรเทศไปท้ายเขา… อาจจะเป็นโชคหล่นทับยิ่งกว่าการได้เป็นศิษย์สายในเสียอีก
“นำทางไปเลยผู้อาวุโส… ข้าชักอยากจะเห็นบ้านใหม่เร็วๆ แล้ว”
(จบบทที่ 32)
