หลอกขายของปลอมมาแล้วล่ะมั้ง?”
“ใช่ๆ! ของปลอมชัดๆ!” เสี่ยวเฮยตะโกนสนับสนุนจากบนบ่า “แค่โดนปราณนิดหน่อยก็แตกโพละ! คุณภาพแย่ยิ่งกว่ากระดองเต่านาเสียอีก!”
“เจ้า! เจ้า!” ผู้อาวุโสโม่โกรธจนพูดไม่ออก หน้าแดงจนแทบจะระเบิดตามหินไปอีกคน
เหล่าศิษย์พี่คุมสอบต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะตัดสินอย่างไรดี ตามกฎแล้วถ้าหินไม่แสดงสีก็คือไม่ผ่าน แต่กรณีนี้หินมันระเบิด… ซึ่งแปลว่าพลังของผู้ทดสอบมันเกินขีดจำกัดที่หินจะรับไหว?
“ผู้อาวุโส…” หนึ่งในศิษย์พี่กระซิบ “แบบนี้จะให้เขาผ่านไหมขอรับ?”
ผู้อาวุโสโม่กัดฟันกรอด เขาอยากจะไล่หลงเฉินออกไปเดี๋ยวนี้ แต่ถ้าไล่คนที่ทำหินระเบิดได้ออกไป ข่าวลือคงแพร่สะพัดว่าสำนักตาบอดทิ้งอัจฉริยะ แต่จะให้ยอมรับว่าเป็นอัจฉริยะก็เสียหน้าเกินไป
“พรสวรรค์… วัดค่าไม่ได้…” ผู้อาวุโสโม่ประกาศเสียงแข็ง “อาจเกิดจากความผิดพลาดของหิน หรือวิชามารบางอย่าง!”
“ให้ผ่าน!” เขาตะคอก “แต่จัดให้อยู่ในกลุ่ม ‘ไร้สังกัด’ รอการตรวจสอบ! ส่งไปที่หน่วยแรงงานท้ายเขา!”
กลุ่มไร้สังกัด… หรือที่รู้กันดีในชื่อ “กลุ่มขยะ” เป็นที่รวมของพวกที่พรสวรรค์ต่ำต้อยที่สุด หรือพวกที่มีปัญหากับสำนัก ต้องไปทำงานแบกหามและอาศัยอยู่
