งก้อนดูเหมือนลูกระเบิดที่กำลังจะทำงาน
“ถอย! ถอยเร็ว!” ผู้อาวุโสโม่ได้สติ ตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก กระโดดถอยหลังหนีตาย
หลงเฉินเห็นท่าไม่ดี เขาระเบิดพลังกายามังกรกระชากมือตัวเองหลุดออกมาได้สำเร็จ
ตูมมมมมม!!!!
เสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วขุนเขา หินวัดปราณจิตมูลค่ามหาศาลระเบิดออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เศษหินปลิวว่อนไปทั่วทิศทาง ฝุ่นควันตลบอบอวลจนมองไม่เห็นสิ่งใด
แรงอัดอากาศผลักผู้สมัครที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ล้มกลิ้งระเนระนาด
เมื่อฝุ่นควันจางลง…
เหลือเพียงฐานหินที่แตกยับเยิน และหลงเฉินที่ยืนปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
บรรยากาศเงียบกริบยิ่งกว่าป่าช้า ทุกสายตาจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มคนนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก
ผู้อาวุโสโม่ผมเผ้ายุ่งเหยิง หน้าดำคร่ำเครียด เดินโซซัดโซเซกลับมาดูซากหิน มือไม้สั่นเทา
“จะ… เจ้า… เจ้าทำอะไรลงไป!” ผู้อาวุโสโม่ชี้หน้าหลงเฉิน เสียงสั่นเครือ “หินวัดปราณของสำนัก! สมบัติล้ำค่า! เจ้าทำลายมัน!”
หลงเฉินเลิกคิ้วมองอย่างไม่ยี่หระ
“ข้าแค่แตะมันเบาๆ…” เขาตอบหน้าตาย “ใครจะไปรู้ว่าของของสำนักกระบี่สวรรค์จะ ‘เปราะบาง’ ขนาดนี้ สงสัยพวกท่านคงโดนพ่อค้า
