แสงสีแดงที่ริบหรี่เมื่อครู่ กลับไม่ได้เปลี่ยนเป็นสีส้ม แต่แปรเปลี่ยนเป็น “สีแดงเลือด” ที่เข้มข้นและน่าสะพรึงกลัว!
วูบ! วูบ! วูบ!
แสงสีเลือดพุ่งพล่านขึ้นสู่ยอดเสาหินราวกับปรอทวัดไข้ที่แตกทะลัก มันไม่ได้หยุดแค่ยอดเสา แต่มันพุ่งทะลุออกไปเป็นลำแสงสีแดงฉานเสียดแทงท้องฟ้า!
“นะ… นี่มันแสงอะไรกัน!?” ผู้อาวุโสโม่ตาถลน “ไม่มีในบันทึก! สีแดงเข้มขนาดนี้มันคืออะไร!”
หลงเฉินขมวดคิ้ว “แย่แล้ว… หินนี่มันคุณภาพต่ำเกินไป มันรับแรงกดดันจากสายเลือดมังกรไม่ได้”
เขาพยายามจะชักมือกลับ แต่ดูเหมือนหินนั่นจะเกิดแรงดูดมหาศาล พยายามดึงพลังจากตัวเขาไปวิเคราะห์อย่างบ้าคลั่ง
“เฮ้ย! ไอ้หินบ้า! อย่ามาแย่งอาหารข้านะ!” เสี่ยวเฮยร้องลั่นเมื่อรู้สึกว่าพลังในตัวหลงเฉินไหลออกไป “ปล่อยมือเจ้าทาสเดี๋ยวนี้นะโว้ย!”
เปรี๊ยะ!
รอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่กึ่งกลางของหินวัดปราณ เสียงแตกดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบตะลึงของฝูงชน
“หิน… หินร้าว?”
“เป็นไปไม่ได้! หินวัดปราณสร้างจากศิลาทมิฬพันปี แข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กกล้า!”
เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! กร๊อบ!
รอยร้าวขยายวงกว้างขึ้นอย่างรวดเร็ว ลามไปทั่วทั้งเสาหินราวกับใยแมงมุม แสงสีเลือดส่องลอดออกมาตามรอยแตก จนหินทั้
