ว่ากำลังป่าเถื่อน หากพรสวรรค์เจ้าไม่ถึงขั้น ข้าก็จะไล่เจ้าออกไปอยู่ดี ต่อให้เจ้าจะเก่งมาจากไหนก็ตาม!”
“ทราบแล้ว” หลงเฉินตอบสั้นๆ ไม่ยี่หระต่อคำขู่
“หึ! อวดดี! วางมือลงไป!”
หลงเฉินเดินเข้าไปประชิดหินสีดำ ความเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากตัวหิน เขาสูดหายใจลึก พยายามควบคุมพลังในร่างให้สงบที่สุด
เขาไม่ต้องการเปิดเผย “ชีพจรมังกร” ทั้งหมด เพราะมันจะดึงดูดความสนใจมากเกินไป เขาเพียงต้องการผลลัพธ์ระดับกลางๆ เพื่อให้ผ่านการทดสอบและเข้าไปหาทรัพยากรเงียบๆ
“แค่ปล่อยพลังออกมานิดเดียว… สักหนึ่งส่วนของหยดเลือดมังกรก็น่าจะพอ”
หลงเฉินคิดในใจ แล้วค่อยๆ ยกมือขวาขึ้นทาบลงบนผิวหิน
ติ๊ง…
เสียงเบาๆ ดังขึ้น แสงสีแดงจางๆ ปรากฏขึ้นที่ฐานของหิน
“ฮ่าๆๆ! สีแดง?”
“นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็แค่ขยะที่มีแรงควาย!”
“สีแดงจางขนาดนั้น ไม่ผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำด้วยซ้ำ!”
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังลั่นมาจากกลุ่มคุณชายตระกูลใหญ่ที่ยืนรออยู่ด้านล่าง ผู้อาวุโสโม่แสยะยิ้มมุมปาก เตรียมจะเอ่ยปากไล่
“ขยะก็คือขยะ… ลงไ…”
แต่คำพูดยังไม่ทันจบ
ครืนนน...
จู่ๆ พื้นดินใต้แท่นหินก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ หินสีดำทมิฬที่เคยเย็นเฉียบเริ่มร้อนขึ้นอย่างรวดเร็วจนไอร้อนพวยพุ่งออกมา
