ตอนที่ 30: สู่โลกกว้าง
ควันไฟจากการเผาทำลายซากปรักหักพังของตระกูลจ้าวยังคงลอยกรุ่นอยู่เหนือท้องฟ้าเมืองหมอกเมฆา กลิ่นไหม้ของไม้เนื้อแข็งผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดที่เริ่มเน่าเปื่อย เป็นเครื่องยืนยันถึงจุดจบของยุคสมัยเก่า และการเริ่มต้นของยุคสมัยใหม่ที่ถูกเขียนขึ้นด้วย “เลือด” และ “ความตาย”
ภายในห้องเก็บสมบัติใต้ดินของตระกูลจ้าว
ความเงียบสงัดปกคลุมห้องโถงหินขนาดใหญ่ แสงจากไข่มุกราตรีที่ประดับอยู่ตามผนังส่องสว่างให้เห็นกองภูเขาเงินทองและหีบสมุนไพรจำนวนมหาศาล ตรงกลางห้อง ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วมซึ่งเป็นพ่อบ้านใหญ่ของตระกูลจ้าว นั่งตัวสั่นงันงกอยู่ที่พื้น เบื้องหน้าของมันคือเด็กหนุ่มในชุดสีดำที่เปื้อนเลือดแห้งกรัง
“นะ… นายน้อยหลง! ข้ายอมแล้ว! ข้ายอมบอกที่ซ่อนของสมบัติลับทั้งหมด! ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! ข้าเป็นแค่คนรับใช้…” พ่อบ้านอ้วนละล่ำละลักโขกศีรษะลงกับพื้นหินจนหน้าผากแตกยับเยิน
หลงเฉินยืนมองด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับมองดูก้อนหิน เขาใช้ปลายดาบเขี่ยคางของพ่อบ้านให้เงยหน้าขึ้น
“เจ้าเคยเป็นคนคุมบัญชีส่วย… เป็นคนสั่งให้คนไปยึดที่ดินของชาวบ้านตาดำๆ และเป็นคนสั่งให้หักขาคนที่ไม่ยอมจ่ายเงินใ
