ห้ตระกูลจ้าว… ใช่หรือไม่?”
“ขะ… ข้าทำตามคำสั่ง! จ้าวฟางมันสั่งข้า!”
“สุนัขที่ซื่อสัตย์ ย่อมต้องตามเจ้านายไปปรโลก... นั่นคือกฎของข้า”
ฉัวะ!
ไม่มีความลังเล ไม่มีความเมตตา ดาบในมือของหลงเฉินตวัดผ่านลำคอของพ่อบ้านอ้วนอย่างรวดเร็ว ศีรษะของมันหลุดกระเด็นออกจากบ่า เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดเปรอะเปื้อนกองทองคำที่อยู่ด้านหลัง ร่างไร้วิญญาณกระตุกสองสามครั้งก่อนจะแน่นิ่งไป
“วู้ววว! เนื้อไขมันเยอะไปหน่อย แต่วิญญาณรสชาติใช้ได้!”
เสี่ยวเฮยที่เกาะอยู่บนบ่าหลงเฉินอ้าปากกว้าง ดูดกลืนดวงวิญญาณสีขาวขุ่นที่ลอยออกจากศพเข้าไปเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย
หลงเฉินสะบัดเลือดออกจากดาบ แล้วเก็บมันเข้าฝัก เขากวาดสายตามองสมบัติรอบกาย ก่อนจะหยิบ “แหวนมิติ” วงหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ… แหวนที่เขาถอดมาจากศพของจ้าวเทียน
“เก็บ!”
หลงเฉินส่งพลังปราณเข้าไปกระตุ้นแหวนมิติ แสงสว่างวาบขึ้น กองสมบัติภูเขาเลากาทั้งหมด ทั้งหินปราณ สมุนไพร อาวุธ และตำรายุทธ์ ถูกดูดเข้าไปในแหวนมิติอย่างรวดเร็ว จนห้องโถงที่เคยเต็มไปด้วยความมั่งคั่ง บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและศพไร้หัวหนึ่งศพ
“ทรัพยากรพวกนี้… น่าจะพอให้ข้าใช้ไปได้สักระยะหนึ่ง” หลงเฉินพึมพำ
…
หนึ
