่งชั่วยามต่อมา ณ ห้องโถงตระกูลหลง
หลงจ้านนั่งอยู่บนเก้าอี้ประมุขด้วยสีหน้าที่ยังคงตื่นเต้นไม่หาย ข้างกายเขาคือ “ปรมาจารย์กู่” อดีตหัวหน้าหอการค้าที่ตอนนี้ยอมศิโรราบกลายมาเป็นนักปรุงยาประจำตระกูลหลงอย่างเต็มตัว และเหล่าผู้อาวุโสที่รอดชีวิต
หลงเฉินเดินเข้ามาในห้องโถง บรรยากาศกดดันแผ่ออกมาจากตัวเขาจนทุกคนต้องก้มหน้าลงโดยอัตโนมัติ แม้แต่หลงจ้านผู้เป็นพ่อก็ยังอดรู้สึกเกรงขามไม่ได้
“ท่านพ่อ” หลงเฉินวางแหวนมิติวงหนึ่ง (คนละวงกับของจ้าวเทียน) ลงบนโต๊ะข้างตัวบิดา
“ในนี้มีหินปราณระดับกลาง 5,000 ก้อน ทองคำ 100,000 เหรียญ และตำรายุทธ์ระดับมนุษย์ขั้นสูงของตระกูลจ้าวทั้งหมด… ข้าแบ่งไว้ให้ตระกูลใช้ฟื้นฟู”
หลงจ้านมือสั่นเทาขณะหยิบแหวนขึ้นมา “เฉินเอ๋อ... นี่มันมากมายมหาศาล! เจ้าไม่เก็บไว้ใช้เองหรือ?”
“ข้ามีส่วนของข้าแล้ว” หลงเฉินตอบเรียบๆ แล้วหันไปทางปรมาจารย์กู่
“เจ้าเฒ่ากู่…”
“ข… ขอรับนายน้อย! บ่าวอยู่นี่!” ปรมาจารย์กู่รีบคลานเข่าเข้ามาหา
หลงเฉินดีดนิ้ว ส่งม้วนกระดาษหนังแพะแผ่นหนึ่งให้ “นี่คือสูตรปรุงยา ‘โอสถผสานกระดูกมังกร’ ระดับ 2 และเคล็ดลับการคุมไฟที่ข้าจดไว้ให้… ใช้มันยกระดับความแข็งแกร่งของคนใ
