องเด็กหนุ่มและเต่าสีดำบนบ่าทอดยาวไปตามแสงตะวัน ไม่มีขบวนแห่ส่ง ไม่มีคำอำลา มีเพียงความเงียบและความโดดเดี่ยวที่เป็นเพื่อนร่วมทาง
“เฮ้ๆๆ หลงเฉิน! ข้าหิวอีกแล้วอะ!”
เสียงบ่นกระปอดกระแปดของเสี่ยวเฮยทำลายความเงียบขึ้น “เมื่อไหร่จะถึงไอ้สำนักอะไรนั่น? ข้าอยากกินเลือดพวกศิษย์สายใน! ได้ข่าวว่าพวกนั้นเนื้อแน่นเคี้ยวเพลิน!”
“หุบปากไอ้เต่าตะกละ” หลงเฉินด่ากลับอย่างไม่ใส่ใจ “เจ้าเพิ่งกินวิญญาณพ่อบ้านอ้วนไปไม่ใช่รึไง?”
“โว๊ะ! นั่นมันของว่าง! ข้าต้องการอาหารจานหลัก! นี่ข้าอุตส่าห์ช่วยเจ้าจัดการไอ้แก่จ้าวเทียนนะ ข้าต้องได้ค่าแรงเพิ่มสิ!”
เสี่ยวเฮยงับหูหลงเฉินเบาๆ เป็นการประท้วง
“เออน่า… รอให้ถึง ‘ป่าร้อยอสูร’ ก่อนเถอะ ที่นั่นมีสัตว์อสูรระดับ 3 เพียบ รับรองเจ้าได้กินจนท้องแตกตายแน่”
“จริงอะ!? สัตว์อสูรระดับ 3!? วู้ววว! งั้นรีบวิ่งเลยสิเจ้าทาส! วิ่ง! บิดาหิวแล้ว!”
หลงเฉินส่ายหน้าอย่างระอาใจ แต่ในดวงตาของเขากลับมีรอยยิ้มจางๆ
การเดินทางในโลกกว้างที่เต็มไปด้วยอันตราย เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
เบื้องหน้าของเขาคือ “สำนักกระบี่สวรรค์” หนึ่งในสำนักใหญ่แห่งแคว้น สถานที่ที่เต็มไปด้วยอัจฉริยะ การแก่งแย่งชิงดี และความโหดร้ายของยุทธภ
