แรงสั่นสะเทือนทำให้พวกมันล้มกลิ้งระเนระนาด
“ข้ายังไม่ได้อนุญาตให้ใครไป…” หลงเฉินเดินเข้าไปหาพวกมันช้าๆ รัศมีสีแดงแผ่ออกมารอบตัว “วันนี้ตระกูลจ้าวล่มสลายแล้ว… พวกเจ้าที่เหลือ มีทางเลือกสองทาง”
“หนึ่ง… ตายตามเจ้านายพวกเจ้าไป”
“สอง… ทิ้งอาวุธ ทิ้งทรัพย์สินทั้งหมดที่มีไว้ที่นี่ แล้วไสหัวไปบอกเจ้าเมืองว่า… นับจากนี้ เมืองหมอกเมฆา มีเจ้าของคนใหม่แล้ว ชื่อของเขาคือ หลงเฉิน!”
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
เสียงอาวุธถูกทิ้งลงพื้นดังระงม ตามมาด้วยเสียงถุงเงินและของมีค่าที่ถูกโยนกองรวมกัน เหล่านักรบผู้เกรียงไกรต่างพากันคุกเข่าโขกศีรษะขอชีวิตอย่างน่าสมเพช ก่อนจะวิ่งหนีหางจุกตูดออกไปจากเขตตระกูลหลง
หลงเฉินยืนมองภาพนั้นด้วยความสงบนิ่ง สายลมพัดเสื้อคลุมขาดวิ่นของเขาปลิวไสว
หลงจ้านเดินโซซัดโซเซออกมาจากประตูคฤหาสน์ มองลูกชายที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางซากศพและความวินาศสันตะโร น้ำตาแห่งความภาคภูมิใจไหลอาบแก้ม
“มังกร… มังกรตื่นแล้วจริงๆ…”
หลงเฉินหันกลับมาหาบิดา เกล็ดมังกรค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงเด็กหนุ่มใบหน้าคมคายที่เปื้อนเลือด
“ท่านพ่อ… สั่งคนมาเก็บกวาดเถอะครับ” หลงเฉินชี้ไปที่กองสมบัติและซากศพ
“คืนนี้เราจะฉลอง… แล