” อย่างแท้จริง
“หลงเฉิน! ไสหัวออกมา!” เสียงแหบพร่าของตาเฒ่ากระดูกเหล็กดังขึ้นพร้อมกับไม้เท้าทองเหลืองที่กระแทกลงพื้น “ข้าได้ยินว่าเจ้าใช้ค่ายกลเด็กเล่นมาสังหารคนไปนับร้อย วันนี้ข้าจะแสดงให้เห็นว่า ค่ายกลที่แท้จริงมันเป็นอย่างไร!”
ภายในคฤหาสน์ หลงเฉินนั่งจิบชาอย่างใจเย็นบนระเบียงไม้ โดยมีเสี่ยวเฮยนอนหงายท้องพุงกางอยู่ข้างๆ มันใช้หางงูเขี่ยเศษหินปราณที่กินเหลืออย่างเกียจคร้าน
“เหอะ! ไอ้แก่หนังเหี่ยวข้างนอกนั่นมันบอกว่าค่ายกลเจ้าเป็นของเด็กเล่นรึ?” เสี่ยวเฮยแค่นเสียงเย้ยหยัน “มันนั่นแหละที่ยังไม่รู้ตัวว่ากำลังยืนอยู่บนปากเหว ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายค่ายกลขยะๆ ของมัน… อือหือ เหม็นสาบความโง่ชะมัด!”
หลงเฉินวางถ้วยชาลง ดวงตาคมกริบเหลือบมองออกไปนอกกำแพง “ยอดฝีมือจากเมืองอื่นงั้นรึ… ดีเหมือนกัน เลือดของคนพวกนี้น่าจะเข้มข้นกว่าพวกสุนัขรับใช้ในเมืองนี้ ข้ากำลังต้องการพลังงานเพื่อทะลวงเข้าสู่ขั้นที่ 2 ของระดับหลอมรวมพอดี”
“ท่านพ่อ ท่านพักผ่อนเถอะ” หลงเฉินหันไปบอกหลงจ้านที่ยืนหน้าเครียดอยู่ข้างๆ “พวกหมาหมู่พวกนี้ ข้าจะออกไปจัดการเอง”
หลงเฉินเดินออกมาหน้าประตูใหญ่ด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทันทีที่เขาปรากฏตัว
