รังสีฆ่าฟันจากยอดฝีมือทั้งสี่ก็พุ่งเข้าใส่เขาทันทีราวกับคลื่นยักษ์ แต่หลงเฉินกลับยืนหยัดมั่นคงดุจหน้าผาหินที่ขวางกั้นมหาสมุทร
“หึ! นี่น่ะรึเด็กเมื่อวานซืนที่ทำตระกูลจ้าวพินาศ?” หนึ่งในสามพยัคฆ์โลหิตที่สะพายดาบใหญ่แค่นเสียง “หน้าตาอย่างกับคุณชายสำอาง ข้าจะสับเจ้าให้เป็นชิ้นๆ แล้วเอาไปทำลูกชิ้นปลา!”
“ตาเฒ่า…” หลงเฉินเมินคำด่านั้นแล้วหันไปหาตาเฒ่ากระดูกเหล็ก “เจ้าบอกว่าจะโชว์ค่ายกลที่แท้จริงงั้นรึ? งั้นก็เริ่มเถอะ ข้ามีเวลาให้เจ้าแค่สามอึดใจ ไม่อย่างนั้นมันจะน่าเบื่อเกินไป”
“ปากดีนัก!” ตาเฒ่ากระดูกเหล็กคำราม มันสะบัดมือขว้างธงค่ายกลสีดำแปดธงลงรอบตัวหลงเฉินอย่างรวดเร็ว “ค่ายกลแปดทิศกักวิญญาณ… ทำงาน!”
สายฟ้าสีม่วงแลบแปลบปลาบเชื่อมต่อระหว่างธงทั้งแปด ก่อตัวเป็นคุกสายฟ้าขนาดมหึมาที่บีบอัดเข้าหาหลงเฉิน แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นดินรอบตัวเขายุบตัวลงไปกว่าสามนิ้ว สามพยัคฆ์โลหิตเห็นดังนั้นก็แสยะยิ้มอำมหิต พุ่งเข้าใส่หลงเฉินจากสามทิศทางพร้อมอาวุธในมือ
“ตาย!”
คมดาบ คมง้าว และโซ่เหล็ก พุ่งเข้าหาจุดตายของหลงเฉินพร้อมกับสายฟ้าที่ฟาดลงมา
ทว่า… หลงเฉินกลับหัวเราะออกมา
“ค่ายกลแปดทิศกักวิญญาณ? เจ้าใช้จุดศูน
