ย์กลางไว้ที่ทิศเหนือ แต่ลืมไปว่าธงทิศใต้ของเจ้ามันเอียงไปเพียงครึ่งนิ้ว…” หลงเฉินขยับเท้าเพียงก้าวเดียวอย่างแผ่วเบา แต่กลับดูเหมือนเขาเคลื่อนที่ผ่านมิติไปปรากฏอยู่ข้างหลังหนึ่งในพยัคฆ์โลหิต
“สำหรับข้า… ค่ายกลของเจ้ามันมีรูรั่วเท่ามหาสมุทร!”
หลงเฉินใช้นิ้วชี้จิ้มลงไปที่อากาศธาตุเบาๆ พลังปราณมังกรอสูรสีแดงเข้มพุ่งออกจากปลายนิ้ว กระแทกเข้ากับกระแสพลังของค่ายกลสายฟ้า
บึ้ม!!
เกิดการสะท้อนกลับของพลังงานอย่างรุนแรง ค่ายกลที่ควรจะกักขังหลงเฉินกลับระเบิดออกเข้าใส่ผู้สร้างและพยัคฆ์ทั้งสาม ตาเฒ่ากระดูกเหล็กกระเด็นหงายหลัง กระอักเลือดออกมาพร้อมฟันปลอมที่หลุดกระจัดกระจาย
“อะ… อะไรกัน! มันแก้ค่ายกลข้าในพริบตาเดียว!?”
ในจังหวะที่ศัตรูกำลังตกตะลึง หลงเฉินไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย ร่างของเขาพุ่งทะยานราวกับลูกศรสีเลือด เข้าประชิดตัวพยัคฆ์คนแรกที่ถือดาบใหญ่
“เจ้าบอกว่าจะทำข้าเป็นลูกชิ้นปลาใช่ไหม?” หลงเฉินกระซิบข้างหู
ฉัวะ!
กรงเล็บมังกรที่อาบไปด้วยปราณสีแดงฉาน ตะปบเข้าที่หน้าอกของอีกฝ่ายแล้วกระชากออกมาอย่างโหดเหี้ยม หัวใจที่ยังเต้นอยู่ถูกบีบจนแหลกละเอียดในมือของหลงเฉิน
“อู้ววว! โหดจัดปลัดบอก!” เสี่ยวเฮยส่งเสี
