ยงเชียร์ “คนต่อไปขอแขนนะ ข้าจะเอามาแทะเล่น!”
พยัคฆ์ที่เหลืออีกสองคนและตาเฒ่ากระดูกเหล็กเริ่มสติหลุด พวกมันไม่เคยเจอใครที่ทั้งเก่งวรยุทธ์และเชี่ยวชาญค่ายกลได้ขนาดนี้ในร่างเด็กหนุ่มคนเดียว
“รุมมัน! รุมมันสิโว้ย!” ตาเฒ่าตะโกนลั่น พลางพยายามจะร่ายมนต์บทใหม่
แต่หลงเฉินไม่ให้โอกาสนั้น เขาเตะซากศพแรกเข้าใส่พยัคฆ์คนที่สองเพื่อดึงความสนใจ ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาคนสุดท้ายแล้วใช้ “วิชามังกรอสูรกลืนโลหิต” ผ่านฝ่ามือที่แปะเข้ากับใบหน้าของมัน
วูบ!
ร่างของยอดฝีมือขั้น 7 เหี่ยวแห้งลงในอึดใจเดียว ท่ามกลางสายตาหวาดผวาของชาวเมืองที่ยืนดูอยู่ไกลๆ นี่ไม่ใช่การต่อสู้ของจอมยุทธ์ แต่นี่คือการสังหารหมู่โดยเครื่องจักรฆ่ามนุษย์
“ปีศาจ… แกมันปีศาจ!” พยัคฆ์คนสุดท้ายทิ้งง้าวในมือแล้วโกยแน่บหนีไปทางประตูเมือง
หลงเฉินไม่ได้วิ่งตาม แต่เขากลับหยิบธงค่ายกลที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาหนึ่งอัน แล้วขว้างออกไปราวกับหอก
ฉึก!
ธงพุ่งทะลุกลางหลังยอดฝีมือคนนั้น ปักตรึงร่างของมันไว้กับกำแพงเมืองอย่างแน่นหนา เลือดสีแดงสดไหลเป็นทางยาว
สุดท้าย เหลือเพียงตาเฒ่ากระดูกเหล็กที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่กลางถนน
“ข้า… ข้าผิดไปแล้ว นายน้อยหลง โปรดเมตต