า…”
“เมตตา?” หลงเฉินเดินเข้าไปหาช้าๆ ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน “เจ้ามาเพื่อทำลายบ้านข้า ฆ่าคนในตระกูลข้า… และตอนนี้เจ้าขอเมตตา?”
หลงเฉินก้มลงกระซิบ “ข้าจะให้เมตตาเจ้าอย่างหนึ่ง… คือการให้เจ้าตายไปพร้อมกับค่ายกลที่เจ้าภูมิใจนักหนา”
หลงเฉินกระแทกฝ่ามือลงบนพื้นดิน กระตุ้นค่ายกลที่ตาเฒ่าวางทิ้งไว้ให้ย้อนกลับมาเผาผลาญตัวมันเอง สายฟ้าสีม่วงรุมทึ้งร่างของชายชราจนกลายเป็นเถ้าถ่านในไม่กี่วินาที
หลงเฉินยืนอยู่กลางถนนที่เต็มไปด้วยซากศพของยอดฝีมือจากต่างเมือง เขาปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อเบาๆ ราวกับเพิ่งเสร็จจากการทำงานบ้านธรรมดาๆ
“เห้อ… จบเร็วจัง ข้ายังดูไม่จุใจเลย” เสี่ยวเฮยบ่นพึมพำ “แต่ก็เอาเถอะ เลือดพวกนี้รสชาติดีกว่าพวกก่อนหน้านี้เยอะ ข้าให้ผ่าน!”
หลงเฉินหันกลับไปมองจ้าวหยิงที่แอบดูอยู่จากมุมตึก นางหวีดร้องแล้ววิ่งหนีหายไปในฝูงชน
“กลับไปบอกเบื้องหลังของเจ้าซะ…” หลงเฉินตะโกนด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังจนคนทั้งเมืองได้ยิน “จะหมาหมู่ หรือจะขนมาทั้งกองทัพ… ข้า หลงเฉิน ก็จะฆ่าให้เกลี้ยงไม่ให้เหลือแม้แต่วิญญาณ!”
ในวันนั้น ชื่อของหลงเฉินไม่ได้เป็นเพียงนายน้อยขยะอีกต่อไป แต่เป็นชื่อที่ใครได้ยินก็ต้องขนลุกชัน
