ตอนที่ 22: ค่ายกลพิทักษ์ตระกูล
ท่ามกลางความสับสนอลมานของกองทัพตระกูลจ้าวที่เห็นผู้นำของตนถูกซัดกระเด็นในพริบตา จ้าวฟางที่กระอักเลือดคำโตพยายามยันกายลุกขึ้นด้วยความคลุ้มคลั่ง ดวงตาของมันแดงก่ำจนแทบจะมีเลือดไหลออกมาจริงๆ มันคำรามสั่งการด้วยเสียงแหบพร่า
“อย่าไปกลัวมัน! มันมีแค่คนเดียว! รุมเข้าไป! ใช้จำนวนบดขยี้มัน! ใครเด็ดหัวมันได้ ข้าจะยกทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของตระกูลหลงให้!”
รางวัลล่อใจมหาศาลทำให้องครักษ์นับร้อยที่กำลังลังเลกลับมาฮึกเหิมอีกครั้ง พวกมันกู่ร้องก้องคำรามพลางชักอาวุธพุ่งเข้าใส่หลงเฉินประดุจคลื่นมนุษย์ที่บ้าคลั่ง หลงจ้านที่อยู่ด้านหลังเตรียมจะขยับตัวเข้าช่วยลูกชาย แต่หลงเฉินกลับยกมือขึ้นเป็นสัญญาณห้าม
“ท่านพ่อ… ไม่ต้องเปลืองแรงหรอกครับ” หลงเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ข้าเพิ่งปรับปรุง ‘สวนหน้าบ้าน’ ใหม่นิดหน่อย ให้แขกผู้มีเกียรติเหล่านี้ได้เที่ยวชมศาลาพักใจของข้าเสียก่อน”
“ฮี้ๆๆ! สวนหน้าบ้านงั้นรึ? เจ้านี่มันตลกหน้าตายจริงๆ หลงเฉิน!” เสี่ยวเฮยที่เกาะอยู่บนบ่าหัวเราะร่าหางงูส่ายไปมาอย่างสนุกสนาน “เจ้าพวกโง่นี่กำลังจะเดินเข้าเครื่องบดเนื้อแท้ๆ ยังไม่รู้ตัวอีก!”
ทันทีที่เท้าขององครักษ์