ตระกูลจ้าวคนแรกเหยียบข้ามเส้นเขตประตูรั้วคฤหาสน์ตระกูลหลง หลงเฉินก็วาดนิ้วมือผ่านอากาศเป็นลวดลายซับซ้อน พลังปราณสีแดงฉานถูกยิงลงสู่พื้นดินตรงจุดกึ่งกลางของลานบ้าน
วูบ!
ทันใดนั้น บรรยากาศรอบคอบคฤหาสน์ตระกูลหลงพลันบิดเบี้ยว หมอกหนาทึบสีเทาหม่นพวยพุ่งขึ้นมาจากใต้ดินอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ปกคลุมพื้นที่รัศมีร้อยเมตรในชั่วพริบตา แสงจากคบเพลิงของศัตรูถูกกลืนกินจนมืดมิด องครักษ์นับร้อยที่เพิ่งพุ่งเข้ามาต่างพากันชะงักกึก เพราะทัศนวิสัยเบื้องหน้ากลับกลายเป็นป่ารกชัฏและเขาวงกตที่ไร้ทางออก
“นี่มันอะไรกัน! หมอกมาจากไหน!”
“เจ้าบ้านั่นหายไปไหนแล้ว! เมื่อกี้มันยังยืนอยู่ตรงหน้าข้าแท้ๆ!”
นี่คือ “ค่ายกลลวงตาพิฆาตมังกร” เวอร์ชันปรับปรุงที่หลงเฉินใช้ความรู้ระดับจักรพรรดิโอสถผสานเข้ากับค่ายกลพื้นฐานของตระกูลหลง เขาใช้หินปราณที่รีดไถมาจากตระกูลนาหลันเป็นแกนกลาง และใช้เลือดของสัตว์อสูรที่ล่ามาเป็นตัวเชื่อมโยง
“ในสายตาของข้า พวกเจ้าก็คือหนูที่วิ่งวุ่นอยู่ในกรง” หลงเฉินพึมพำ
ภายในหมอกหนา เสียงกรีดร้องเริ่มดังขึ้นทีละจุด
“อ๊ากกก! ขาข้า! ใครวางกับดักไว้ตรงนี้!”
“ช่วยด้วย! กำแพงมันเคลื่อนที่ได้! มันกำลังจะทับข้า!”
