องครักษ์ตระกูลจ้าวคนหนึ่งพยายามจะฟันดาบใส่หมอกเบื้องหน้า แต่สิ่งที่มันเห็นกลับเป็นภาพลวงตาของหลงเฉินที่ยืนยิ้มเยาะ มันจึงพุ่งเข้าใส่สุดแรง ทว่าความจริงแล้วนั่นคือเสาหินขนาดใหญ่ที่หลงเฉินลงอาคมไว้ ดาบเหล็กกล้าปะทะหินจนหักสะบั้นและเศษเหล็กกระเด็นกลับมาปักลำคอของมันเองจนสิ้นใจ
หลงจ้านและเหล่าผู้อาวุโสตระกูลหลงที่ยืนอยู่ภายในค่ายกลกลับมองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างชัดเจนอย่างน่าอัศจรรย์ พวกเขามองเห็นศัตรูนับร้อยเดินวนไปวนมาอย่างโง่เขลา บ้างก็ฟันกันเองเพราะเห็นภาพหลอนว่าเป็นหลงเฉิน บ้างก็เดินตกหลุมขวากที่หลงเฉินขุดทิ้งไว้เพียงไม่กี่นิ้วแต่กลับเห็นเป็นเหวลึกจนเสียขวัญตกตายด้วยความช็อก
“นี่มัน… มหัศจรรย์เกินไปแล้ว” หลงจ้านอ้าปากค้าง “ค่ายกลตระกูลเราไม่เคยทรงพลังขนาดนี้มาก่อน!”
“หึหึ เจ้าพวกบ้านนอกเอ๋ย นี่เป็นแค่ค่ายกลระดับขยะที่หลงเฉินเอามาปัดฝุ่นใหม่เท่านั้นแหละ” เสี่ยวเฮยเอ่ยอย่างอวดภูมิ “ถ้าข้าลงมือช่วยวางค่ายกลด้วยตัวเอง ป่านนี้ไอ้เจ้าผู้นำตระกูลจ้าวนั่นคงกลายเป็นปุ๋ยไปนานแล้ว!”
หลงเฉินเดินเล่นอยู่ในค่ายกลราวกับเดินอยู่ในสวนหย่อมของตัวเอง เขาไม่จำเป็นต้องลงมือฆ่าใครด้วยซ้ำ ค่ายกลจะทำงานด้ว
