ยตัวมันเอง ทุกครั้งที่ศัตรูเคลื่อนไหวผิดที่ พลังงานในค่ายกลจะกระตุ้นกับดักที่ซ่อนอยู่
ฉึก! ฉึก! ฉึก!
ลูกศรลมปราณนับสิบพุ่งออกจากความว่างเปล่า ปักทะลุร่างองครักษ์ตระกูลจ้าวกลุ่มหนึ่งจนกลายเป็นเม่น เลือดสาดกระจายย้อมหมอกสีเทาให้กลายเป็นสีชมพูหม่นที่ดูสยดสยอง
จ้าวฟางที่อยู่ภายนอกค่ายกลเห็นท่าไม่ดี มันพยายามรวบรวมพลังปราณหลอมรวมขั้นที่ 4 ทั้งหมดไว้ที่ฝ่ามือแล้วซัดเข้าใส่กลุ่มหมอกเพื่อหวังจะทำลายค่ายกลด้วยแรงปะทะ
“ค่ายกลกระจอกๆ! พังไปซะ!”
ตูม!!
พลังฝ่ามือกระแทกเข้ากับหมอกหนา แต่มันกลับไม่แตกกระจาย หมอกสีเทานั้นกลับหมุนวนดั่งน้ำวน ดูดซับพลังปราณของจ้าวฟางเข้าไปจนหมดสิ้น ก่อนจะสะท้อนพลังนั้นกลับออกมาแรงกว่าเดิมเป็นสองเท่า!
ปัง!
จ้าวฟางถูกพลังของตัวเองซัดจนกระเด็นหงายหลัง กระแทกกับรถม้าจนพังยับเยิน มันกระอักเลือดออกมาคำโต แววตาเต็มไปด้วยความสยดสยองและสิ้นหวัง
“เป็นไปได้อย่างไร… ค่ายกลระดับนี้ แม้แต่นักวางค่ายกลระดับ 3 ในเมืองหลวงยังทำไม่ได้!”
หลงเฉินเดินออกมาจากม่านหมอกช้าๆ ในมือไม่ได้ถืออาวุธใดๆ มีเพียงกลิ่นอายมังกรอสูรที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เขาหยุดยืนอยู่หน้าจ้าวฟางที่นอนกองกับพื้น
“จ้าวฟาง… เ
