จ้าบอกว่าจะมาล้างบางตระกูลข้าไม่ใช่รึ?” หลงเฉินก้มมองด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง “ตอนนี้นักรบของเจ้ากลายเป็นเพียงซากศพในหมอก ส่วนเจ้า… บัดนี้ไม่ต่างอะไรกับสุนัขจนตรอก”
“หลงเฉิน… เจ้ามันปีศาจ…” จ้าวฟางละล่ำละลัก “ตระกูลจ้าวของข้ามีเบื้องหลังที่เจ้าคาดไม่ถึง… พี่ใหญ่ของข้าที่เป็นขุนนางในเมืองหลวงจะไม่ปล่อยเจ้าไว้!”
“ขุนนางงั้นรึ?” หลงเฉินหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความรู้สึก “ข้าจะรอ... รอให้พวกมันดาหน้ากันเข้ามาให้ข้าฆ่าทิ้งให้หมด แต่สำหรับวันนี้… ค่ายกลของข้ายังต้องการ ‘สารอาหาร’ อีกเล็กน้อยเพื่อให้มันมั่นคงขึ้น”
หลงเฉินยื่นมือออกไปคว้าร่างของจ้าวฟาง แล้วโยนมันเข้าไปในม่านหมอกท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่โหยหวนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ความเงียบจะเข้าปกคลุมสมรภูมิอีกครั้ง
ชาวเมืองที่แอบมองอยู่ต่างสั่นสะท้านไปถึงทรวงอก คืนที่เคยคิดว่าตระกูลหลงจะล่มสลาย กลับกลายเป็นคืนที่ตระกูลจ้าวถูกลบหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์เมืองหมอกเมฆาภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง
หลงเฉินสะบัดมือสลายค่ายกล หมอกจางหายไป เผยให้เห็นลานบ้านที่เต็มไปด้วยซากศพของศัตรูที่นอนเกลื่อนกลาด แต่ไม่มีศพไหนเลยที่จะนอนตายอย่างสงบ ทุกศพล้วนถูกสูบเ
