รื่อยๆ
“เฉินเอ๋อ...” หลงจ้านเดินเข้าไปหา จับไหล่ลูกชายแน่น “เจ้า… เจ้าปลอดภัยดีนะ? แล้ว… แล้วพลังปราณในร่างเจ้านี่มัน…”
หลงจ้านชะงัก กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
“ระดับหลอมรวมปราณ!?”
เสียงอุทานของหลงจ้านดังลั่นจนเหล่าผู้อาวุโสและคนรับใช้ที่ตามออกมาต้องตกตะลึง
“เป็นไปได้ยังไง! เมื่อวานเขายังอยู่แค่ระดับก่อรากฐาน!”
“ข้ามขั้นใหญ่ในคืนเดียว? นี่มันปาฏิหาริย์หรือปีศาจ!”
หลงเฉินยิ้มบางๆ ให้บิดา
“ข้าไปเดินเล่นในป่ามานิดหน่อยครับท่านพ่อ… ได้ของดีติดไม้ติดมือมาบ้าง เลยเผลอทะลวงขั้นโดยไม่รู้ตัว”
คำตอบที่ดูถ่อมตัวแต่กวนประสาททำให้หลงจ้านหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้
“เจ้าเด็กบ้านี่! ทะลวงขั้นระดับหลอมรวมเรียกว่า ‘เผลอ’ ได้รึ!” หลงจ้านส่ายหัวด้วยความทึ่ง “แต่ก็ดี! ดีมาก! สวรรค์คุ้มครองตระกูลหลงจริงๆ! ด้วยพลังระดับนี้ เจ้าก็สามารถเข้าร่วมงานประลองในอีกเจ็ดวันได้แล้ว!”
“งานประลอง?” หลงเฉินเลิกคิ้ว
“ใช่… จ้าวฟางท้าประลองเป็นตายกับตระกูลเรา” หลงจ้านสีหน้าเคร่งเครียดลง “แต่ตอนนี้พ่อไม่กลัวแล้ว มีเจ้าอยู่ พ่อเชื่อว่าเรามีหวัง”
“ไม่ต้องห่วงครับท่านพ่อ”
หลงเฉินตบที่ห่อผ้าข้างเอวเบาๆ
“ข้าเตรียมของขวัญชิ้นพิเศษไว้ให้
