เฉินก้าวเดินผ่านร่างที่คุกเข่าขององครักษ์ไปอย่างช้าๆ “ไม่ใช่ให้มาเห่า”
องครักษ์ทั้งสองพยายามจะลุกขึ้นสู้ แต่ความกลัวที่ฝังลึกเข้าไปในจิตวิญญาณทำให้พวกมันขยับไม่ได้ ทำได้เพียงมองแผ่นหลังของหลงเฉินที่เดินผ่านประตูเมืองไปอย่างผู้ชนะ
…
ตลอดทางที่หลงเฉินเดินผ่าน ผู้คนต่างมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากสายตาดูแคลนกลายเป็นความสงสัยและหวาดหวั่น ข่าวลือเรื่องที่เขาจัดการคนของตระกูลนาหลันเริ่มแพร่สะพัด และภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยิ่งตอกย้ำว่า “ขยะตระกูลหลง” ได้เปลี่ยนไปแล้ว
หลงเฉินเดินตรงกลับไปยังคฤหาสน์ตระกูลหลงทันที
ที่หน้าประตูใหญ่ตระกูลหลง บรรยากาศเงียบเหงาและหดหู่ เหล่ายามยืนเฝ้าด้วยสีหน้ากังวล หลงจ้าน ผู้นำตระกูล เดินวนไปวนมาอยู่ที่ลานหน้าบ้านด้วยความร้อนใจ เขาไม่ได้นอนมาทั้งคืนเพราะเป็นห่วงลูกชายที่หายตัวไป
“ท่านผู้นำ! ท่านผู้นำขอรับ!”
ยามหน้าประตูตะโกนเสียงหลง “นายน้อย! นายน้อยกลับมาแล้วขอรับ!”
หลงจ้านหันขวับ รีบวิ่งออกไปดูทันที
เมื่อเห็นร่างของหลงเฉินเดินเข้ามาในสภาพมอมแมมแต่ไร้บาดแผล หัวใจของผู้เป็นพ่อก็โล่งอก แต่เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่เปลี่ยนไปของลูกชาย ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นเ
