หนมาล่ะ? หรือว่าหนีเข้าไปซ่อนในป่าเพราะกลัวตาย?”
“หยุดเดี๋ยวนี้!” องครักษ์อีกคนตะคอก “ท่านผู้นำมีคำสั่ง ห้ามใครเข้าออกจนกว่าจะพบนายน้อยจ้าวผิง เจ้าเป็นผู้ต้องสงสัย คุกเข่าลงแล้วให้พวกข้าค้นตัวซะดีๆ!”
หลงเฉินหยุดเดิน เงยหน้ามองสุนัขเฝ้าประตูทั้งสองด้วยสายตาว่างเปล่า
“ถอยไป”
คำพูดสั้นๆ เพียงสองคำ แต่กลับดังก้องกังวานในหูของทุกคนราวกับเสียงฟ้าร้อง
“ฮ่าๆๆ! ถอยไป? เจ้าสั่งพวกข้ารึ?” องครักษ์หัวเราะลั่น “ไอ้ขยะ! เจ้าคิดว่าที่นี่คือบ้านเจ้ารึไง! วันนี้ถ้าไม่คลานลอดหว่างขาข้าเข้าไป เจ้าก็อย่าหวังจะได้ผ่าน...”
ยังพูดไม่ทันจบประโยค
ตึง!
แรงกดดันมหาศาลที่มองไม่เห็นกระแทกลงมาที่ร่างขององครักษ์ทั้งสองอย่างรุนแรง
“อ๊ากกก!”
เข่าของพวกมันทรุดฮวบลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น กระเบื้องปูพื้นแตกละเอียด ร่างกายสั่นเทิ้มเหมือนแบกภูเขาไว้บนบ่า เลือดกำเดาไหลทะลักออกมา
“นี่มัน… แรงกดดันระดับไหนกัน!”
“แค่จิตสังหารก็ทำให้ยอดฝีมือระดับก่อรากฐานคุกเข่าได้แล้วรึ?”
ฝูงชนหวีดร้องด้วยความตกใจ ไม่มีใครเห็นหลงเฉินขยับมือแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ยืนนิ่งๆ และปลดปล่อยพลังปราณระดับ “หลอมรวม” ออกมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
“ข้าบอกให้ถอย…” หลง
