บาดเจ็บ
“หยุด! เปิดสัมภาระเดี๋ยวนี้!” องครักษ์ตระกูลจ้าวตะคอกใส่พ่อค้าเร่คนหนึ่ง
“เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ? ทำไมวันนี้เข้มงวดนัก?” ชาวบ้านกระซิบถามกัน
“เจ้าไม่รู้หรือ? นายน้อยจ้าวผิงนำคนเข้าไปล่าสัตว์ในป่าเมื่อคืน แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ท่านผู้นำตระกูลจ้าวสั่งปิดล้อมป่าและตรวจค้นทุกคนที่ออกมา!”
ในขณะที่ฝูงชนกำลังเข้าแถวรอการตรวจ ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่ปลายถนนดินลูกรังที่ทอดยาวมาจากป่า
เขาเดินมาเพียงลำพัง สวมชุดคลุมสีดำที่ขาดวิ่นและเปื้อนคราบเลือด ผมเผ้ายุ่งเหยิง แต่ท่วงท่าการเดินกลับสง่างามและมั่นคงดุจขุนเขา กลิ่นอายเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้ฝูงชนที่ยืนขวางทางต้องแหวกออกเป็นทางเดินโดยอัตโนมัติ
“นั่นมัน…”
“ชุดแบบนั้น… หรือว่าจะเป็นขอทาน?”
“เดี๋ยวสิ… หน้าตานั่นมัน… นายน้อยหลงเฉิน!”
เสียงซุบซิบดังขึ้นทันทีเมื่อหลงเฉินเดินเข้ามาใกล้ประตูเมือง
องครักษ์ตระกูลจ้าวสองคนที่ยืนเฝ้าอยู่จำเขาได้ทันที พวกมันแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียมแล้วเดินเข้ามาขวางทางพร้อมหอกในมือ
“อ้าวๆ… ดูซิว่าใครโผล่หัวออกมาจากรู” หนึ่งในองครักษ์หัวเราะเยาะ “นายน้อยขยะหลงเฉินนี่เอง สภาพดูไม่ได้เลยนะ ไปคลุกฝุ่นที่ไ
