งมา
หลงเฉินลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำสนิทบัดนี้มีวงแหวนสีทองจางๆ ล้อมรอบรูม่านตา
ระดับหลอมรวมปราณ… ขั้นที่ 1!
“สำเร็จ…”
หลงเฉินยกมือขึ้นกำหมัด สัมผัสได้ถึงพละกำลังที่เอ่อล้น พลังปราณในร่างตอนนี้ไม่ได้เป็นเพียงไอหมอกจางๆ อีกต่อไป แต่ควบแน่นจนเกือบจะเป็นของเหลว พลังกายของเขาเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่าจากเมื่อวาน
“สุดยอด! กลิ่นอายเจ้าตอนนี้เหมือนสัตว์ประหลาดขึ้นทุกที!” เสี่ยวเฮยร้องทัก “และข้าเองก็ได้อานิสงส์ไปด้วย… ดูสิ! เปลือกข้า!”
หลงเฉินก้มมองหินสีดำที่วางอยู่ข้างตัว รอยร้าวบนเปลือกขยายใหญ่ขึ้นจนเกือบจะรอบวง แสงสีทองส่องสว่างเจิดจ้า เห็นเงาตะคุ่มๆ ของสิ่งมีชีวิตข้างในที่กำลังดิ้นดุ๊กดิ๊ก
“ใกล้แล้วสินะ…” หลงเฉินยิ้มมุมปาก หยิบเสื้อคลุมสีดำที่เต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรังมาสวมทับ แล้วหยิบห่อผ้าที่บรรจุ “หัว” ของจ้าวผิงมาผูกที่เอว
“ได้เวลากลับบ้านแล้ว… ป่านนี้ทุกคนคงกำลังรอ ‘ข่าวดี’ อยู่”
…
ณ ประตูเมืองทิศเหนือ เมืองหมอกเมฆา
บรรยากาศยามเช้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทหารยามของเมืองเพิ่มจำนวนขึ้นเป็นสองเท่า และมีองครักษ์ของตระกูลจ้าวมายืนคุมเชิงอยู่ด้วย พวกมันตรวจค้นคนเข้าออกอย่างละเอียด โดยเฉพาะคนที่ดูมีพิรุธหรือได้รับ
