ง ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัยว่าใครกล้าลองดีกับตระกูลจ้าว
หลี่เฟิงขมวดคิ้ว “ใครวะ? กล้ามาขัดขาข้า! … 5,000!”
“6,000” เสียงปริศนายังคงไล่ตามมาติดๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังสั่งก๋วยเตี๋ยว
“หนอยแน่… 8,000!” หลี่เฟิงเริ่มเดือด
“10,000”
เสียงฮือฮาดังลั่นโรงประมูล ราคาพุ่งขึ้นไปหมื่นเหรียญทองในพริบตา! นี่มันราคาสูงเกินจริงไปมากแล้วสำหรับโสมพันปี
“ไอ้บ้าเอ้ย!” หลี่เฟิงลุกขึ้นยืน ชี้หน้าไปที่ห้องหมายเลขหนึ่ง “แกเป็นใคร! แน่จริงก็ออกมาให้เห็นหน้าสิ! รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร!”
ม่านหน้าต่างห้องหมายเลขหนึ่งค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นเพียงเงามืดของชายหนุ่มที่นั่งจิบชาอยู่ แต่เสียงที่ตอบกลับมานั้น… บาดลึกและกวนประสาทถึงขีดสุด
“ข้าไม่สนว่าเจ้าเป็นใคร… ข้าสนแค่ว่าตระกูลจ้าวที่ร่ำลือกันว่ามั่งคั่ง มีปัญญาจ่ายแค่เศษเงินแค่นี้เองรึ? ถ้าไม่มีเงินก็กลับไปดูดนมแม่เถอะ อย่ามาเสนอหน้าแย่งของกับผู้ใหญ่”
“หลงเฉิน!?” จ้าวหยิงจำเสียงนั้นได้แม่นยำ นางกรีดร้องลั่น “นั่นมันเสียงไอ้สวะหลงเฉิน!”
“หลงเฉินงั้นเรอะ!” หลี่เฟิงเลือดขึ้นหน้า “ไอ้ขยะตระกูลตกอับอย่างแกจะมีเงินหมื่นเหรียญทองได้ยังไง! เจ้าตั้งใจมาป่วนก
