ารประมูลชัดๆ!”
“มีหรือไม่มี… หอการค้าย่อมรู้ดี” หลงเฉินตอบกลับ “แต่ดูเหมือนเจ้าจะกลัวจนหัวหดแล้วสินะ? งั้นข้าขอรับโสมนี่ไปต้มซุปให้สุนัขที่บ้านกินก็แล้วกัน… 12,000 เหรียญทอง!”
คำว่า “เอาไปต้มซุปให้สุนัขกิน” เป็นเหมือนการตบหน้าหลี่เฟิงฉาดใหญ่ ศักดิ์ศรีของศิษย์สำนักดาบวายุและว่าที่เขยตระกูลจ้าวค้ำคอจนหน้าแดงก่ำ
“ไอ้สวะ! แกกล้าดูถูกข้า! แกคิดว่าแกมีเงินคนเดียวรึไง! ตระกูลจ้าวข้ามีเงินมหาศาล!” หลี่เฟิงตะโกนลั่นจนลืมปรึกษาผู้อาวุโสข้างกาย “20,000 เหรียญทอง!”
ฝูงชนเงียบกริบ 20,000 เหรียญทอง! นี่มันราคาที่ซื้อคฤหาสน์หลังงามได้ทั้งหลัง!
ผู้อาวุโสตระกูลจ้าวพยายามจะดึงแขนหลี่เฟิง “คุณชายหลี่! ใจเย็นก่อน! ราคามันสูงเกินไปแล้ว!”
“หุบปาก!” หลี่เฟิงสะบัดแขนออก ตอนนี้สติเขาหลุดไปแล้ว “ข้าจะไม่ยอมแพ้ไอ้ขยะนั่นเด็ดขาด!”
หลงเฉินในห้องรับรองยิ้มกว้าง เขาวางถ้วยชาลงแล้วพูดใส่ไมค์ขยายเสียงด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
“โอ้… 20,000 เชียวรึ? ใจถึงไม่เบา… งั้นข้าให้ 25,000!”
“30,000!!” หลี่เฟิงตะโกนสวนทันทีโดยไม่คิด
ทั้งโรงประมูลตกตะลึง นี่คือการประมูลที่บ้าคลั่งที่สุดในรอบสิบปี!
“30,000…” หลงเฉินทวนคำเบาๆ แล้วเงียบไปครู่หนึ่ง
หลี
