่เฟิงแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ “เป็นไงล่ะ! เงียบไปเลยสิไอ้กระจอก! ไม่มีปัญญาสู้แล้วล่ะสิ! แน่จริงก็ต่อราคาสิ!”
ความเงียบปกคลุมไปทั่ว ทุกคนรอคอยคำตอบจากห้องหมายเลขหนึ่ง
ผ่านไปอึดใจหนึ่ง เสียงปรบมือแปะๆๆ ดังมาจากห้องของหลงเฉิน ตามด้วยน้ำเสียงที่ดู… ขบขัน?
“ยอดเยี่ยม… ยอดเยี่ยมมากคุณชายหลี่ ความโง่… เอ้ย ความรวยของท่านช่างน่าเลื่อมใสยิ่งนัก” หลงเฉินหัวเราะในลำคอ “ข้ายอมแพ้… เชิญท่านเอา ‘รากไม้อบแห้ง’ ราคา 30,000 เหรียญทองนั่นกลับไปกอดให้หนำใจเถอะ ข้าไม่นิยมแย่งของเล่นกับคนปัญญาอ่อน”
“ปึง!”
เสียงค้อนประมูลทุบลงทันที “ปิดการประมูล! โสมโลหิตพันปี ตกเป็นของคุณชายหลี่เฟิง ในราคา 30,000 เหรียญทอง!”
หลี่เฟิงยืนหอบหายใจด้วยความสะใจ แต่สักพักเขาก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ… ทำไมสายตาคนรอบข้างที่มองมา ถึงไม่ใช่สายตาชื่นชม แต่เป็นสายตาที่เหมือนมอง… คนโง่?
“สะ… สามหมื่นเหรียญทอง…” ผู้อาวุโสตระกูลจ้าวหน้ามืดจะเป็นลม “คุณชายหลี่… ท่าน… ท่านผลาญงบประมาณของเราไปเกือบหมดแล้ว! แล้วเราจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อยารักษาท่านผู้นำ!”
“แต่… แต่เราได้โสมพันปีมานะ!” หลี่เฟิงแก้ตัวเสียงอ่อย
ในขณะเดียวกัน บนห้องรับรองชั้นสอง
หลงเฉินมองดูภาพความวุ่นวายด้านล่าง
