ตอนที่ 12: ปรมาจารย์คุกเข่า
บรรยากาศภายในโถงชั้นล่างของหอการค้าหมื่นโอสถเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น สายตานับร้อยคู่จับจ้องไปที่จุดศูนย์กลางของเหตุการณ์ โดยมีชายชราผมขาวผู้สูงส่งกำลังยืนตัวสั่นเทิ้มต่อหน้าเด็กหนุ่มในชุดเก่าซอมซ่อ
“ข้าขอดู… ข้าขอดูหน่อยเถิด!”
เสียงของ “ปรมาจารย์กู่” สั่นเครือด้วยความกระหายใคร่รู้ มือที่เหี่ยวย่นยื่นออกมาข้างหน้า ราวกับขอทานที่กำลังขอเศษเงิน แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความศรัทธาแรงกล้าต่อสิ่งที่อยู่ในขวดกระเบื้องนั้น
หลงเฉินมองชายชราตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะยื่นขวดกระเบื้องให้ด้วยท่าทีไม่แยแส
“ระวังหน่อย… หากทำตกแตก ทั้งชีวิตของเจ้าก็ชดใช้ไม่พอ”
คำพูดที่ดูอวดดีและสามหาวต่อปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ ทำให้ฝูงชนรอบข้างแทบหยุดหายใจ หลายคนเตรียมจะตะโกนด่าทอหลงเฉินที่บังอาจล่วงเกินท่านกู่ แต่ทว่า…
ทันทีที่ปรมาจารย์กู่เปิดจุกขวดออกและเทเม็ดยาสีเหลืองนวลลงบนฝ่ามือ ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาฝ้าฟางเบิกโพลงจนแทบถลนออกมา
“สะ… สีเหลืองดุจทองคำเนื้อดี… ผิวเรียบเนียนไร้รูพรุน... และนี่มัน! ลวดลายเมฆา!”
ปรมาจารย์กู่กรีดร้องออกมาเสียงหลง มือที่ถือเม็ดยาสั