่นระริกจนน่ากลัวว่าจะทำมันหล่น
“ลายเมฆา! สัญลักษณ์ของโอสถระดับสมบูรณ์แบบ! ความบริสุทธิ์สิบส่วน! สวรรค์! ข้าปรุงยามาห้าสิบปี ยังทำได้สูงสุดแค่เจ็ดส่วน… แต่นี่มันสิบส่วน! ไร้สารพิษเจือปนโดยสิ้นเชิง!”
เสียงพึมพำของท่านกู่ดังก้องไปทั่วโถง ราวกับระเบิดลูกใหญ่ที่ถูกทิ้งลงกลางวง
“อะไรนะ! ระดับสมบูรณ์แบบ?”
“เป็นไปไม่ได้! แม้แต่นักปรุงยาในเมืองหลวงยังแทบจะทำไม่ได้!”
“นายน้อยหลงเฉิน… เขาไปเอาของวิเศษนี้มาจากไหน?”
หลิวซานที่นอนกองอยู่กับพื้นหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด มันรู้ดีว่าความหายนะที่แท้จริงได้มาเยือนแล้ว
ปรมาจารย์กู่สูดดมกลิ่นหอมของเม็ดยาเข้าเต็มปอด ใบหน้าอิ่มเอิบราวกับคนหนุ่ม เขาเงยหน้ามองหลงเฉินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความสงสัยกลายเป็นความเคารพยำเกรง
“คุณชาย… ไม่สิ ท่านผู้ยิ่งใหญ่! โอสถเม็ดนี้… ท่านได้แต่ใดมา? ใครเป็นผู้ปรุงมัน?”
หลงเฉินแค่นเสียงในลำคอ “ข้าจำเป็นต้องตอบเจ้าด้วยรึ? เมื่อครู่คนของเจ้าเพิ่งจะไล่ข้าเหมือนหมูเหมือนหมา บอกว่าข้าเป็นขอทานเอาขยะมาขาย”
ปรมาจารย์กู่สะดุ้งเฮือก เขาหันขวับไปมองหลิวซานที่นอนตัวสั่นอยู่ที่พื้น แววตาของชายชราเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราดดุดัน
“หลิวซา
