ตอนที่ 11: หอการค้าหมื่นโอสถ
แสงอรุณเบิกฟ้ายามเช้า สาดส่องผ่านม่านหมอกจางๆ ของเมืองหมอกเมฆา ผู้คนเริ่มออกทำมาหากิน บรรยากาศดูคึกคักมีชีวิตชีวา ต่างจากบรรยากาศคุกรุ่นที่หน้าประตูตระกูลจ้าวอย่างสิ้นเชิง
ภายในเรือนไม้เก่าคร่ำครึของหลงเฉิน กลิ่นหอมประหลาดลอยอวลไปทั่วห้อง มันไม่ใช่กลิ่นหอมของดอกไม้ แต่เป็นกลิ่นหอมสดชื่นที่ทำให้จิตใจปลอดโปร่ง เพียงสูดดมเข้าไปครั้งเดียวก็รู้สึกเหมือนรูขุมขนทั่วร่างเปิดออกรับพลังฟ้าดิน
บนฝ่ามือของหลงเฉิน มีเม็ดยาสีเหลืองนวลขนาดเท่าปลายนิ้วก้อยกลิ้งไปมาอยู่สามเม็ด ผิวของเม็ดยาเรียบเนียนเป็นมันวาว ราวกับไข่มุกที่แกะสลักจากหยกเนื้อดี มีลวดลายเมฆจางๆ ปรากฏอยู่บนผิว ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของ “โอสถระดับสมบูรณ์แบบ” (ความบริสุทธิ์ 100%)
“ด้วยสมุนไพรขยะที่หาได้จากตลาดเมื่อวาน ทำได้ดีที่สุดแค่ ‘ยาขัดกายหยกทองคำ’ ระดับต่ำงั้นรึ…”
หลงเฉินถอนหายใจอย่างไม่ค่อยพอใจนัก หากเป็นในอดีต ยาระดับต่ำเช่นนี้เขาคงโยนทิ้งให้สุนัขกิน แต่ในสถานการณ์ที่ขาดแคลนทรัพยากรเช่นนี้ มันคือขุมทรัพย์ที่จะช่วยต่อลมหายใจ
“ยาขัดกายหยกทองคำ แม้จะเป็นยาระดับ 1 แต่มันมีความบริสุทธิ์เต็มสิบส่วน สรรพคุณช่วยชำระล้างสิ่งสกป
