ตอนที่ 10: คำเตือนเลือด
ภายในห้องนอนที่อวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ หลงเฉินยืนมองซากศพของนักฆ่าทั้งสามที่นอนกองกันอยู่บนพื้น สภาพของพวกมันดูน่าสยดสยองยิ่งกว่าศพปกติทั่วไป ผิวหนังเหี่ยวย่นติดกระดูกราวกับเปลือกไม้แห้ง ดวงตาเบิกโพลงค้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายบิดเบี้ยวผิดรูปจากการถูกหักกระดูก นี่คือผลงานศิลปะแห่งความตายที่รังสรรค์โดย “ราชันย์มังกรอสูร”
“ขยะก็ยังเป็นขยะอยู่วันยังค่ำ…”
หลงเฉินเตะร่างไร้วิญญาณของหัวหน้านักฆ่าเบาๆ ร่างนั้นเบาหวิวดุจปุยนุ่นเพราะถูกสูบเลือดและพลังปราณไปจนหมดสิ้น เขาแสยะยิ้มมุมปาก ความคิดชั่วร้ายบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว
การฆ่าแล้วฝังกลบ หรือโยนทิ้งลงคลองน้ำเน่าหลังบ้าน เป็นวิธีของคนขี้ขลาดที่กลัวความผิด แต่สำหรับหลงเฉินที่ประกาศสงครามกับตระกูลจ้าวไปแล้ว การทำลายหลักฐานไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ
สิ่งที่เขาต้องการคือ “การประกาศศักดา”
หลงเฉินฉีกเสื้อผ้าสีดำของนักฆ่าคนหนึ่งออกมา จุ่มนิ้วลงในกองเลือดที่ยังหลงเหลืออยู่บนพื้น แล้วบรรจงเขียนตัวอักษรขนาดใหญ่ลงบนแผ่นหลังเสื้อที่แห้งกรังของหัวหน้านักฆ่า ตัวอักษรสีแดงฉานตัดกับชุดดำทมิฬ ดูราวกับยันต์สะกดวิญญาณจากนรก
“เสร็จเรีย