บร้อย…”
เขาคว้าเชือกป่านที่ใช้รัดม่านหน้าต่างออกมา มัดรวบข้อเท้าของศพทั้งสามเข้าด้วยกัน แล้วเหวี่ยงขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดายราวกับแบกกระสอบฟาง ด้วยพละกำลังของกายามังกรขั้นต้น น้ำหนักเพียงเท่านี้ไม่ต่างอะไรกับการแบกนุ่น
ฟึ่บ!
ร่างของหลงเฉินกระโจนออกจากหน้าต่างห้องนอน หายวับไปในความมืดมิดของรัตติกาล
…
ณ คฤหาสน์ตระกูลจ้าว
แม้จะเป็นเวลาดึกสงัด แต่โคมไฟหน้าประตูใหญ่ยังคงสว่างไสว องครักษ์สองนายยืนเฝ้ายามด้วยความง่วงเหงาหาวนอน พวกมันพิงหอกยาวสัปหงก พลางคุยกันด้วยเสียงกระซิบ
“เฮ้ย… เจ้าว่าป่านนี้เจ้าพวก ‘หน่วยเงา’ จะทำงานเสร็จหรือยัง?” องครักษ์คนหนึ่งถามพลางหาวหวอด
“คงเสร็จไปนานแล้วมั้ง” อีกคนตอบอย่างไม่ใส่ใจ “แค่ไปเชือดนายน้อยขยะที่ฝึกยุทธ์ไม่ได้คนเดียว จะไปยากอะไร เผลอๆ ท่านผู้นำตระกูลจ้าวอาจจะได้หัวมันมาวางบนโต๊ะอาหารเช้าพรุ่งนี้แล้วก็ได้”
“ฮ่าๆๆ นั่นสินะ น่าสมเพชตระกูลหลงจริงๆ มีลูกชายคนเดียวดันเป็นขยะ… หือ? อะไรน่ะ?”
จู่ๆ ลมกรรโชกแรงพัดวูบผ่านหน้าประตู หอบเอาฝุ่นทรายปลิวเข้าตาองครักษ์ทั้งสอง จนพวกมันต้องยกมือขึ้นขยี้ตา
“ลมบ้าอะไรวะเนี่ย…”
เมื่อฝุ่นจางลง และพวกมันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำ
