ให้พวกมันต้องอ้าปากค้าง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง
ที่หน้าประตูไม้สักบานมหึมาของตระกูลจ้าว มีร่างสามร่างในชุดดำถูกจับให้นั่งคุกเข่าเรียงหน้ากระดาน หันหน้าเข้าหาประตูตระกูลจ้าวราวกับกำลังสำนึกผิด ศีรษะของพวกมันห้อยตก ผิวหนังแห้งกรังน่าสยดสยอง
และที่กลางหน้าอกของศพตรงกลาง มีป้ายไม้ปักตรึงไว้ด้วยมีดสั้นสนิมเขรอะ บนป้ายนั้นมีตัวอักษรเลือดเขียนหวัดๆ ว่า…
“เตรียม-โลง-ศพ-ไว้-รอ”
“อะ… อะ… อะไรกัน!?” องครักษ์หน้าซีดเผือด ขาสั่นพับๆ จนหอกร่วงลงพื้น “นะ… นี่มันหน่วยเงาของท่านผู้นำนี่นา! ทะ… ทำไมถึงมีสภาพแบบนี้!”
“ปีศาจ! ต้องเป็นฝีมือปีศาจแน่ๆ!”
เสียงกรีดร้องขององครักษ์ดังลั่นไปทั่วคฤหาสน์ ปลุกให้คนทั้งตระกูลจ้าวตื่นขึ้นกลางดึก
…
เช้าวันรุ่งขึ้น ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหมอกเมฆาราวกับไฟลามทุ่ง
ชาวเมืองนับร้อยต่างพากันมามุงดูเหตุการณ์หน้าคฤหาสน์ตระกูลจ้าว แม้ว่าศพจะถูกเก็บไปแล้ว แต่คราบเลือดและกลิ่นอายความตายยังคงหลงเหลืออยู่ เสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ดังเซ็งแซ่
ภายในห้องโถงใหญ่ตระกูลจ้าว บรรยากาศตึงเครียดจนแทบระเบิด
เพล้ง!
ถ้วยชาเคลือบใบงามถูกปาลงพื้นแตกกระจาย ผู้นำตระกูลจ้าว “จ้าวฟาง” ยืนตัวสั่นเทิ้
