น! เจ้าบังอาจนัก!”
“ท่านกู่! ข้าผิดไปแล้ว! ข้ามีตาหามีแววไม่! ท่านโปรดเมตตา…” หลิวซานโขกศีรษะลงกับพื้นจนเลือดอาบ ร้องขอชีวิต
“เมตตา? เจ้าเกือบทำให้หอการค้าเราสูญเสียลูกค้าระดับปรมาจารย์ไปเพราะความโง่เขลาของเจ้า!” ปรมาจารย์กู่ตวาดลั่น “ยาม! ลากตัวมันออกไป! หักขามันทั้งสองข้าง แล้วโยนทิ้งไปซะ! นับจากนี้ห้ามมันเหยียบเข้ามาในเขตหอการค้าหมื่นโอสถอีก!”
“ไม่! ไม่นะ! อ๊ากกกกก!”
เสียงกรีดร้องของหลิวซานดังโหยหวนขณะถูกยามร่างยักษ์ลากตัวออกไป แล้วตามมาด้วยเสียง “กร๊อบ!” ที่ดังมาจากหน้าประตู ทุกคนในร้านต่างกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าสบตาหลงเฉินอีกต่อไป
เมื่อจัดการขยะเรียบร้อย ปรมาจารย์กู่รีบหันมาโค้งคำนับหลงเฉินอย่างนอบน้อม
“ขออภัยที่เสียมารยาท… เชิญท่านขึ้นไปสนทนาที่ห้องรับรองชั้นบนเถิด ข้ามีชาชั้นดีและข้อเสนอที่ท่านไม่อาจปฏิเสธได้”
…
ห้องรับรองชั้นบนสุดของหอการค้า ตกแต่งอย่างหรูหราด้วยไม้หอมและเครื่องลายคราม กลิ่นสมุนไพรจางๆ ลอยมาจากห้องปรุงยาที่อยู่ติดกัน
หลงเฉินนั่งลงบนเก้าอี้ไม้สักอย่างถือวิสาสะ จิบชา “ยอดน้ำค้าง” ราคาแพงที่สาวใช้ยกมาเสิร์ฟด้วยท่าทีผ่อนคลาย ขณะที่ปรมาจารย์กู่ยืนประสานมืออยู่ต
