’ แห้ง ผสมลงไปกับหญ้าเกล็ดน้ำค้างก่อน! กรดในเปลือกส้มจะไปทำลายโครงสร้างของไอกระด้าง ทำให้ฤทธิ์เย็นผสานกับฤทธิ์ร้อนได้อย่างสมดุล จากนั้นค่อยใส่รากอัคคีลงไป… ง่ายเพียงแค่นี้ เจ้ากลับคิดไม่ได้มาสามเดือน?”
คำพูดของหลงเฉินเปรียบเสมือนสายฟ้าที่ผ่าลงกลางสมองของปรมาจารย์กู่
ภาพกระบวนการปรุงยาแล่นเข้ามาในหัวของเขา ทฤษฎีเรื่องกรดและด่าง เรื่องสมดุลร้อนเย็น… ทุกอย่างมันลงล็อก! มันเป็นวิธีที่ฉีกกฎตำราเดิมๆ แต่กลับดูสมเหตุสมผลอย่างน่าประหลาด!
“เปลือกส้มจี๊ด… เปลือกส้มจี๊ด! ใช่แล้ว! ทำไมข้าถึงนึกไม่ถึง! ตัวประสาน! ข้าขาดตัวประสาน!”
ท่านกู่พึมพำเหมือนคนบ้า มือไม้สั่นเทาด้วยความตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนเห็นยาเม็ดเมื่อครู่ นี่ไม่ใช่แค่ความรู้ธรรมดา แต่มันคือ “แก่นแท้แห่งวิถีโอสถ” ที่มีแต่ระดับปรมาจารย์ในตำนานเท่านั้นที่จะมองออก
เขามองเด็กหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง คราวนี้ภาพของ “นายน้อยขยะ” หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงภาพเงาของ “ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่” ที่ยืนตระหง่านค้ำฟ้า
ตุบ!
เสียงเข่ากระทบพื้นดังสนั่น
ปรมาจารย์กู่ ผู้ที่คนทั้งเมืองหมอกเมฆาเคารพบูชา ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าหลงเฉินอย่างไม่ห่วงศักดิ์ศรี น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความปิติ
“
