ตั้งอยู่กลางห้อง
“เจ้ากำลังพยายามปรุง ‘โอสถระเบิดเพลิง’ ระดับ 2 อยู่สินะ” หลงเฉินพูดโดยไม่ต้องมอง
“ท… ท่านรู้ได้อย่างไร?” ท่านกู่ตกใจ “ใช่ ข้าพยายามมาสามเดือนแล้ว แต่ล้มเหลวทุกครั้ง หม้อระเบิดจนข้าแทบถอดใจ”
“ที่มันระเบิด ไม่ใช่เพราะเจ้าคุมไฟไม่ดี แต่เพราะเจ้าโง่”
“เจ้า!” ท่านกู่หน้าแดงด้วยความโกรธ การถูกเด็กเมื่อวานซืนด่าว่าโง่ในศาสตร์ที่ตนถนัดที่สุด เป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้
หลงเฉินเดินเข้าไปหยิบสมุนไพรที่วางอยู่บนโต๊ะปรุงยาขึ้นมาสองชนิด
“เจ้าใส่ ‘หญ้าเกล็ดน้ำค้าง’ ลงไปก่อน ‘รากอัคคี’ ใช่หรือไม่?”
ท่านกู่ชะงัก “แน่นอน! ตราในตำราโบราณบอกว่าต้องใช้น้ำข่มไฟ ให้ใส่หญ้าเกล็ดน้ำค้างเพื่อลดอุณหภูมิเตาก่อนใส่รากอัคคี ไม่อย่างนั้นฤทธิ์ยาจะตีกัน”
“ตำราสุนัขไม่รับประทาน!” หลงเฉินโยนสมุนไพรลงบนโต๊ะ “หญ้าเกล็ดน้ำค้างมีฤทธิ์เย็นก็จริง แต่เมื่อโดนความร้อนสูงฉับพลัน มันจะคาย ‘ไอกระด้าง’ ออกมา เมื่อไอระเหยนั้นไปเจอกับรากอัคคีที่ใส่ตามลงไป มันก็ไม่ต่างอะไรกับเอาน้ำมันราดกองไฟ! มันถึงได้ระเบิดทุกครั้งไงเล่า!”
“แล้ว… แล้วต้องทำอย่างไร?” ท่านกู่เริ่มเสียงอ่อนลง ความมั่นใจเริ่มสั่นคลอน
“โง่เขลา! เจ้าต้องบด ‘เปลือกส้มจี๊ด
