ฆ รีบวิ่งลงบันไดมาจนหนวดเครากระพือ เขาคือ “ปรมาจารย์กู่” นักปรุงยาระดับ 2 ประจำสาขานี้ ผู้ซึ่งคนทั้งเมืองเคารพนับถือ
ชายชราวิ่งฝ่าฝูงชนเข้ามาหาหลงเฉิน จมูกของเขายังคงดมฟุดฟิดหาต้นตอของกลิ่นหอมเมื่อครู่
“กลิ่นอายความบริสุทธิ์ระดับนี้… ไม่มีทางผิดแน่!” ปรมาจารย์กู่พึมพำด้วยความตื่นเต้น มือไม้สั่นเทา “คุณชาย… โปรดรอก่อน! สิ่งที่ท่านถืออยู่… ข้าขอชมเป็นบุญตาได้หรือไม่?”
หลิวซานที่นอนกองอยู่กับพื้นหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นท่าทีนอบน้อมของปรมาจารย์กู่ มันรู้ตัวทันทีว่าหายนะกำลังมาเยือน
หลงเฉินหยุดเดิน หันกลับมามองชายชรา แล้วยิ้มมุมปาก
“ในที่สุดก็มีคนที่มีตามองเห็น ‘ภูเขาไท่’ เสียที”
(จบบทที่ 11)
