มุนไพรที่เข้มข้นและบริสุทธิ์ก็พุ่งออกมาจากปากขวด ราวกับระเบิดกลิ่นหอม กลิ่นนั้นฟุ้งกระจายไปทั่วโถงชั้นล่างในพริบตา กลบกลิ่นน้ำหอมฉุนๆ ของลูกค้าและกลิ่นอับของสถานที่จนหมดสิ้น
ยามที่กำลังจะฟาดกระบองชะงักค้างกลางอากาศ จมูกของพวกมันสูดดมกลิ่นหอมเข้าไปโดยอัตโนมัติ ความรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความเหนื่อยล้าหายไปเป็นปลิดทิ้ง
“นี่มัน… กลิ่นอะไรกัน?”
“หอมมาก! แค่ได้กลิ่น ข้าก็รู้สึกเหมือนพลังปราณในร่างหมุนเวียนเร็วขึ้น!”
“สวรรค์! หรือว่าจะเป็นโอสถระดับ 3?”
เสียงฮือฮาดังเซ็งแซ่ ทุกสายตาจับจ้องไปที่ขวดกระเบื้องราคาถูกในมือของหลงเฉินด้วยความตะลึงงัน ไม่เว้นแม้แต่หลิวซานที่ลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ
หลงเฉินปิดจุกขวดลง แล้วกวาดตามองไปรอบๆ ด้วยสายตาของผู้เหนือกว่า
“สุนัขย่อมมองเห็นแต่สิ่งปฏิกูล...” เขาพูดพลางปรายตามองหลิวซาน “หอการค้าหมื่นโอสถอันยิ่งใหญ่ กลับจ้างคนตาบอดจมูกบอดมาเฝ้าประตู ช่างน่าผิดหวัง… ข้าคงต้องเอาโอสถนี้ไปขายที่อื่น”
หลงเฉินทำท่าจะหันหลังเดินกลับ
“ช้าก่อน!!”
เสียงตะโกนแหบพร่าแต่ทรงพลังดังมาจากบันไดชั้นสอง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ ชายชราผมขาวในชุดคลุมยาวสีขาวลายเม
