ี่ขายตามตลาดนัดใบละหนึ่งเหรียญทองแดงเนี่ยนะใส่โอสถระดับสูง? เจ้าคิดว่าข้าโง่รึไง! ข้างในคงเป็นขี้ดินปั้นเป็นก้อนล่ะสิไม่ว่า!”
หลิวซานหมดความอดทน มันพุ่งเข้ามาหมายจะแย่งขวดกระเบื้องไปโยนทิ้ง แล้วตบหน้าสั่งสอนไอ้เด็กจอมลวงโลกคนนี้
“ส่งมานี่! ข้าจะแฉความลวงโลกของเจ้าให้ดู!”
มือของหลิวซานคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของหลงเฉิน
แต่วินาทีต่อมา… เหตุการณ์กลับตาลปัตร
กร๊อบ!
“อ๊ากกกกกก!”
หลิวซานร้องโหยหวนลั่นหอการค้า ร่างของมันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น หลงเฉินไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่เกร็งข้อมือและบิดเล็กน้อย นิ้วของหลิวซานที่จับข้อมือเขาก็หักสะบั้นผิดรูปทั้งสี่นิ้ว
“มือสกปรก...” หลงเฉินสะบัดมือเบาๆ ราวกับปัดฝุ่น “ข้าเตือนเจ้าแล้ว”
“มันทำร้ายคน! มันมาปล้นร้าน! ฆ่ามัน! ฆ่ามันเร็วเข้า!” หลิวซานกุมมือที่หัก ร้องตะโกนทั้งน้ำตา
ยามทั้งสองเห็นเพื่อนเจ็บหนักก็หายตกใจ พวกมันคำรามลั่นแล้วเงื้อกระบองฟาดใส่ศีรษะหลงเฉินพร้อมกัน
“ช่างน่ารำคาญ…”
หลงเฉินขมวดคิ้ว เขาไม่อยากเสียเวลาฆ่ามดปลวกพวกนี้ จึงตัดสินใจใช้ “ของจริง” เพื่อยุติปัญหา
นิ้วโป้งของเขาดีดเปิดจุกขวดกระเบื้องออกเพียงเล็กน้อย…
ฟึ่บ!
ทันใดนั้น กลิ่นหอมของส
